09.07.17 – Chomsky en Vltchek over het terrorisme van het Westen

| Geen reacties

Uit de lectuur van dit boek met gesprekken tussen beide auteurs kun je niet anders dan dezelfde dwingende conclusie trekken, nl. dat individuele acties totaal niets helpen. We leven in een crimineel systeem en op alle gebieden en vlakken worden we door criminelen geregeerd, zowel in grote privébedrijven als in de publieke sector. En als daar ergens een crimineel wordt opgeblazen of neergelegd zal ik daar natuurlijk geen traan om laten, maar politiek gezien is het absoluut nutteloos: binnen de kortste keren wordt de vacante plaats ingenomen door een andere kleinere of grotere crimineel.

De rol van het Westen in de wereldpolitiek vanaf 1945 tot op de dag van vandaag (niet helemaal, zo voorzien ze wel moeilijkheden in Syrië, maar als ze hun gesprekken afsluiten zal het nog een jaar duren voor ook daar het kruitvat ontploft), en dan vooral zoal niet uitsluitend in wat vroeger de ‘derde wereld’ genoemd werd, dat is het onderwerp van de gesprekken. Bij de naam van Chomsky moet natuurlijk geen kanttekening worden gemaakt, hij is de meest vooraanstaande van wat in de VS ‘liberals’ genoemd worden, dat zijn niet zozeer linksen als wel progressieven. De andere was mij niet bekend, maar hij is duidelijk linkser dan Chomsky zelf, waarschijnlijk omdat hij veel meer op het terrein aanwezig en actief is als documentairemaker.

Maar bon, daar gaat het niet om. In negen hoofdstukken worden de tussenkomsten van het Westen, dat zijn voornamelijk de VS, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk geschetst in de rest van de wereld. Het begint met de erfenis van het kolonialisme, waarvan meestal gezegd wordt dat het grotendeels eindigde in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Maar niets is minder waar. De oorlogen in het Midden-Oosten zijn nog altijd koloniale oorlogen, oorlogen om grondstoffen, pipelines, olie enz. Fundamenteel is er niets veranderd, en hoe zou het ook kunnen, vermits het systeem niet veranderd is.

Een belangrijk hoofdstuk is dat over India en China. India wordt door het Westen natuurlijk de hemel ingeprezen, terwijl China evenzeer verketterd wordt. Maar als je de invloed van beide economische systemen op de overgrote meerderheid van de bevolking bekijkt, dan kun je, als je alle ideologische vooroordelen achter je kunt laten, enkel tot de conclusie komen dat het Chinese systeem bij verre te prefereren valt. Maar dan moet je natuurlijk eerst door de propagandamachine van het Westen kunnen kijken. Een ander hoofdstuk gaat net over propaganda en de media, met heel wat concrete voorbeelden, met name hoe instellingen zoals de BBC effenaf aan voorafgaande censuur doen. Ze noemen het zo niet, maar het komt er wel op neer.

Maar ook dat is niet nieuw voor degenen die regelmatig nieuwsberichten volgen. Al onze kranten en weekbladen kun je – als het papier ervoor zou deugen – enkel als wc-papier gebruiken, want het is werkelijk niks anders dan een vaak weerzinwekkende combinatie van faits divers en regelrechte propaganda. Alles wat in onze kranten, en zeker de ‘betere’ zoals De Morgen en De Standaard verschijnt over bv. Poetin of Syrië of Oekraïne is pure propaganda: leugens en laster. En dat geldt evenzeer voor de mainstream-pers elders in het Westen.

Opvallend is een verschil tussen beide auteurs: Chomsky is veel optimistischer voor wat de toekomst betreft dan Vltchek, alhoewel ook hij inziet dat we voor cruciale jaren en decennia staan, en dat de kans inderdaad bestaat dat de mensheid gewoon zichzelf zal vernietigen. Die hoop komt voort uit de situatie in Zuid-Amerika vooral, en uit het feit dat de VS duidelijk op de terugweg zijn, economisch, politiek enz. Maar niet militair zou ik eraan toevoegen. En een kat in het nauw maakt rare sprongen. Overal is de VS bezig een derde wereldoorlog voor te bereiden, in Oekraïne, in het Baltikum, in het Midden-Oosten, rond de Zuid-Chinese Zee, tegen Noord-Korea enz.

Weinig toch, zo op het eerste én tweede zicht om optimistisch over te zijn. Maar anderzijds weet je nooit hoe de zaken zich zullen ontwikkelen. De VS zou niet de eerste zijn waarvan later blijkt dat het een reus op gebarsten lemen voeten was.

Maar wat kunnen we tegen dat alles doen? Zeker geen obscurantismen steunen, denk ik. Ik vrees eerder dat we helemaal niets kunnen doen. Als we de quasi allemaal controleerbare feiten in dit boek onder ogen zien, dan blijkt dat het Westen veel te sterk en oppermachtig is om ook maar iets tegen te doen. Bij sommigen leidde en leidt dat tot wanhoopsdaden. Begrijpelijk, maar zoals gezegd: er komen enkel andere criminelen in de plaats wanneer er ergens een verdwijnt. Of het systeem moet vanzelf in elkaar storten, wat mogelijk is; of die derde wereldoorlog breekt inderdaad uit. Dan kan iets gebeuren.

Maar wie wil dat, die ineenstorting of die oorlog? Niemand toch. Plus, zelfs als dat gebeurt, dan is de mens zo dat hij eerst allerlei extreem-rechtse fantasten zal gaan volgen. Wat de zaken enkel maar erger zal maken.

Nee, geen prettige vooruitzichten die uit dit boek voortkomen. Maar hopen op een status quo is al even dwaas. Dat bestaat niet, en als het bestaat, dan duurt het zo kort dat je er beter geen rekening mee houdt.

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


8 + 6 =