16.05.17 – Tegen de christenen

| Geen reacties

Zo wordt het werk meestal genoemd dat geschreven werd door een Romeinse filosoof uit de tweede eeuw, de tijd van Marcus Aurelius ongeveer.

We kennen het werk slechts onrechtstreeks, via de ‘weerlegging’ ervan door de kerkvader Origines in diens Contra Celsum. De huidige titel is waarschijnlijk ook van Origines afkomstig, want oorspronkelijk heette het ‘het ware woord’ of zo; Celsus schreef in het Grieks.

Het boekje telt, zoals het terug werd samengesteld aan de hand van Origines’ voormeld geschrift (die het quasi in z’n geheel citeert voor en na) amper een honderdtal bladzijden. Het is interessant omdat het de houding van geleerde Romeinen weergeeft ten opzichte van iets dat toen, in de tweede eeuw nog niet eens een bedreiging vormde voor Rome en het Keizerschap.

Inhoudelijk brengt het voor de huidige tijd uiteraard niets nieuws; de inwendige tegenstrijdigheden, de effenaffe idiotie soms van de christelijke dogma’s en geloofsbeginselen worden summier uiteen gezet. Maar dat alles is in de eeuwen daarna wel voortdurend herhaald en uitgebreid, het best misschien nog wel in Le Testament van l’Abbé Meslier, op het einde van de zeventiende eeuw.

Ik las: Celse: Contre les chrétiens (Editions Sillage, Paris, 2017 – eerste druk uit 2014). Valt het u ook op, lieve lezer: ‘contre les chrétiens’, en niet ‘contre le christianisme’. Toen ik in de jaren vijftig jong was, hielden mijn ouders het stamlokaal van wat toen nog zonder problemen de ‘liberale partij’ heette. En de belangrijkste vijanden waren…de katholieken inderdaad, niet het katholicisme.

Stel je nou eens voor dat er een boek zou verschijnen dat ‘tegen de moslims’ of ‘tegen de joden’ zou heten. Ik hoef echt geen tekening te maken bij de mogelijke en zelfs zekere reacties daarop, op de eerste plaats natuurlijk bij degenen die niet kunnen lezen en/of van het boek in kwestie enkel de titel gezien zouden hebben.

Hoe komt dat? Volgens mij is de verklaring eenvoudig (maar ik hou me voor bijkomende of andere verklaringen aanbevolen): de joden zijn in West-Europa een soort heilige koeien geworden, nadat de nazi’s geprobeerd hebben hen uit te roeien; het christendom daarentegen is in datzelfde West-Europa (Polen ligt in Oost-Europa) zo goed als dood, zeker na de schandalen van de afgelopen jaren; je zou er enkel nog medelijden mee hebben. Maar in datzelfde West-Europa is de islam minstens sinds de jaren zestig in opkomst en dreigt het gewoon over te nemen van het christendom.

En omdat nooit iemand gehoord heeft van christianofobie (nee, heeft niets met Christiane te maken) is het ook geen probleem om ‘tegen de christenen’ op het kaft van een boek te schrijven. Judeofobie komt al iets vaker voor, maar islamofobie is gewoonweg een halsmisdaad geworden in West-Europa: wanneer je dat bent, ben je terzelfdertijd fascist, racist, volksverbonden communitarist, reactionaire fielt enzoverder enzovoort. Dat raakt natuurlijk mijn kouwe kleren niet.

En toch wordt het tijd, hoog tijd dat ook dergelijke boeken gepubliceerd worden tegen de moslims en hun islam. En dan bedoel ik niet de pamfletten uit verdachte hoek, of de dikke geleerde turven voor andere geleerde dames en heren, maar toegankelijke vulgariserende werken, die wel door en door kritisch (en dus ipso facto beledigend) zijn voor de islam en haar aanhangers.

Maar illusies maak ik me niet, nooit meer. Om met de ook al veel te vroeg gestorven Komrij te eindigen:

“Zo langzamerhand zijn we allemaal al vertrouwder geworden met de twaalfde imam dan met de onbevlekte ontvangenis, de Ramadan zegt ons al meer dan Pinksteren en we zijn oneindig veel nieuwsgieriger naar de uitspraken van de conferentie van de sunnitische ulema (sic – PB) in Islamabad dan naar die van de conferentie van de katholieke bisschoppen in Noordwijkerhout. Op een ochtend zullen we wakker worden en allemaal Ali heten.” (Gerrit Komrij: Dit helse moeras, Querido, Amsterdam, 1988 3de druk, p. 18 – cursief van Komrij).

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


5 − 5 =