12.02.17 – De Russen komen! De Russen komen!

| Geen reacties

Stel u voor: het kleine Kempische dorpje Meensel-Kiezegem. Misschien zijn er nog mensen in leven aldaar die in het verzet zaten. Die worden nu aangehouden en in de nor gedraaid wegens oorlogsmisdaden gepleegd in de periode 1940-1944. Terzelfdertijd worden Robert Verbelen en zijn bende in ere hersteld en er wordt beslist om jaarlijks een optocht te houden om de bevrijding door Verbelen c.s. te herdenken.

Idioot? Krankzinnig?

Het is gewoon wat Vassili Kononov na de ‘bevrijding’ van de Sovjet-Unie overkwam, toen Letland opnieuw een onafhankelijke republiek werd en bijltjesdag dus aangebroken was. De man was een geëerde partizaan geweest, die in de Sovjet-Unie samen met anderen ten voorbeeld werd gesteld, en die ook de nodige medailles en andere officiële eerbetuigingen gekregen had. En dan werd hij aangehouden en veroordeeld. Zelfs het Europese Hof voor de zgn. rechten van de mens vond dat arrest juist. Weten we ook wat we van dat hof moeten denken.

En tezelfdertijd is er in Riga, de hoofdstad van Letland, elk jaar een optocht om de plaatselijke SS-ers te gedenken, die als ‘bevrijders’ doorgaan voortaan.

Ik zie die van de Zwarte Partij hun lippen al aflikken en kwijlen als de honden van Pavlov bij zoveel rechtvaardigheid!

Europa zal niet reageren, daar hebben ze nog steeds liever Hitler, Mussolini of Franco dan iemand die al is het maar een heel klein stukje ‘links’ is. Op dit geval hebben ze ook niet gereageerd, en enig protest tegen de jaarlijkse opmars van de SS (en vooral hun jeugdige aanhangers en opvolgers) in Riga heb ik nooit ergens gehoord (behalve bij Die Linke in Duitsland, maar wanneer die binnenkort wellicht mee in een regering kunnen stappen, zal het ook snel voorbij zijn met dat soort standpunten).

Dat is grosso modo de inhoud van het eerste deel van een boek van Robert Charvin: Faut-il détester la Russie? Vers une nouvelle guerre froide. (Investig’Action, Bruxelles, 2016). Geen goed gekozen, wervende titel, vind ik, maar kom, dat is bijkomstig en komt bij deze uitgever wel vaker voor. Maar de titel is anderszins achterhaald, vind ik. Die koude oorlog is er al opnieuw sinds de dronken marionet van het Westen het Kremlin heeft moeten verlaten en Putin orde op zaken heeft gesteld. Het is zelfs al een heuse warme oorlog geworden, met name in Oekraïne, en gelet op de toenemende omsingeling van Rusland en de duidelijke oorlogsvoorbereidingen van de NAVO, zal het niet al te lang meer duren of het wordt een heel hete oorlog. Een zender Gleiwitz is snel gevonden.

Daarvoor moeten eerst de geesten rijp worden gemaakt via propaganda, én daarnaast moeten ook juridische barrières worden afgebroken; het voornoemde hof werkt daar vlijtig aan mee, want een dergelijke uitspraak goedkeuren komt volgens de auteur (en ik denk dat ik hem daarin wel mag volgen) neer op het in vraag stellen en zelfs al afbreken van alle principes die aan de basis lagen van het Nürnbergtribunaal en die door dat tribunaal uitgewerkt werden. Het is niet het enige voorbeeld waarin in goede Orwelliaanse zin Newspeak tot wet verheven wordt, en wit zwart wordt en omgekeerd.

Dat eerste hoofdstuk is overigens maar éen breed uitgewerkt voorbeeld van wat in het tweede deel synthetischer aan bod komt: ‘Le procès de la Résistance’. Dat proces is inderdaad in geheel Europa al een hele tijd bezig, en het geval Kononov is enkel maar een typevoorbeeld ervan. Vooral in het Oosten van Europa wordt afgerekend uiteraard, en wie daarbij aan de rechtse zet komt is van minder belang: van de obscurantistische katholieken in Polen tot effenaffe nazi’s in Oekraïne, het is allemaal bruikbaar, zeker als het tegen Rusland gaat.

Want na het individuele geval en de inbedding daarvan in een brede Europawijde stroming, behandelt de auteur in zijn derde deel de eigenlijke vraag van zijn titel.

Maar dat vraagstuk wordt ruimer en breder en gedetailleerder behandeld in een ander boek, van een andere geleerde (Charvin was hoogleraar internationaal recht): Hannes Hofbauer: Feindbild Russland, Geschichte einer Dämonisierung (Promedia Verlag, Wien, 2016). Hofbauer studeerde economische en sociale geschiedenis. Zijn veel uitgebreidere boek gaat dan ook vooral in op die aspecten. En hij vertrekt al vanaf het begin van de Russische geschiedenis, ergens in de vijftiende eeuw, om te eindigen op de dag van vandaag. Het is dus ook gewoon een geschiedenis van de verhouding van Rusland c.q. de Sovjet-Unie met het Westen.

En dat was geen fraaie geschiedenis.

Het boek, dat ook zeer goed gedocumenteerd is, bevestigt eigenlijk wat ik al heel lang dacht, voor wat betreft de twintigste eeuw op eigen lectuur van vele bronnen (niet enkel pro-sovjetbronnen) en voor voordien alleen maar op vermoedens. Die dan blijkbaar juist blijken te zijn. Op geen enkel ogenblik in de twee afgelopen eeuwen is Rusland, onder welke vorm het ook optrad, een bedreiging geweest voor het Westen, wel integendeel. Rusland heeft altijd geprobeerd zich te beschermen en te verdedigen, maar is daar blijkbaar zelden echt goed in geweest, want ze hebben meer van de hen opgedrongen veldslagen verloren dan gewonnen. Dat begon al met Napoleon en enkele decennia later de Krim-oorlog. Ook in de eerste wereldoorlog waren ze vanaf het begin eigenlijk eerder de verliezende partij (Tannenberg bv. dat tot op de dag van vandaag in bepaalde Duitse kringen verheerlijkt wordt), net zoals in de tweede. Enkel de uitgebreidheid van het territorium, het onuitputtelijke achterland dus, en de koude winters, samen met vele toevalligheden, en de politieke intelligentie van bepaalde leiders hebben ervoor gezorgd dat ze uiteindelijk toch altijd bij de winnaars terecht kwamen.

Enkel de koude oorlog hebben ze dus in eerste instantie verloren.

Die geschiedenis wordt tamelijk kort weergegeven, in enkele hoofdstukken slechts; het overgrote deel van het boek gaat over de periode na 1990, dus na het uiteen vallen van de Sovjet-Unie. Hoe naïef politici kunnen zijn, weet ik niet, maar in elk geval is het zo dat Gorbatsjov van een ongelooflijke naïviteit geweest moet zijn: hij geloofde de bewering van zijn overwinnaars dat ze de Navo nooit zouden uitbreiden tot aan de Russische grenzen. Tenzij er toch iets anders aan de hand geweest zou zijn natuurlijk, en hij de Sovjet-Unie welbewust heeft uitgeleverd aan de Navo. Wat dat betreft was de dronkenman duidelijker: die gaf ook toe een marionet van het Westen te zijn.

Heel veel hoofdstukken handelen over problemen die in verband daarmee staan, en die overigens nog steeds actueel zijn: in het algemeen over de zgn. gekleurde ‘revoluties’, die – je kunt het niet vaak genoeg herhalen, helemaal geen revoluties waren, maar door het westen aangestoken (met geld en als het moet ook met wapens) opstanden met maar één enkel doel: de betrokken staten losmaken van Rusland. Vooral in het geval van Oekraïne ligt dat voor de hand door het economische belang van dat land, vooral op landbouwgebied (vanouds de graanschuur van Europa), en het is dus normaal dat daar een heel hoofdstuk aan gewijd wordt , dat overigens teruggaat tot de burgeroorlog van vlak na de eerste wereldoorlog en de latere collaboratie met de Duitsers.

Nee, de oorlog is nog lang niet voorbij. Daar niet, dat is zonder meer duidelijk. Maar hier evenmin.

In elk hoofdstuk, dus niet enkel als het over de Oekraïne gaat, legt de auteur sterk de nadruk op de economische en strategische belangen die spelen. En de geostrategische, die met het begrip Eurazië te maken hebben, en de overheersing van wat sinds 1904 als het ‘heartland’ daarvan gezien wordt: Rusland. Wie Rusland beheerst, beheerst de wereld. Vandaar het belang dat Napoleon en Hitler (maar veel meer nog de krachten achter hen) daaraan hechtten en hechten. Ik dacht dat die theorie afkomstig was van de fascistoïde Poolse raadgever van meerdere Amerikaanse presidenten, Brzeziński, maar de theorie is dus al veel ouder.

Dat is eigenlijk de kern van dit boek: graven naar wat er werkelijk achter de feiten zit, of die nu al dan niet propagandistisch verkleurd en verwrongen zijn. En dat is niet meer of niet minder dan de wereldheerschappij, net zoals bij Napoleon en Hitler. In die zin klopt het trouwens volkomen dat de USA politiek gezien de opvolgers van de nazi’s zijn. Weinigen zagen dat vlak na en zelfs nog tijdens de oorlog. Een van hen (die in Hofbauers boek overigens niet voorkomt) was Bertolt Brecht in éen van zijn Kriegsfibel (een boek dat iedereen zou moeten lezen):

Juni 1944 – De Amerikanen landen in Noord-Frankrijk

In jener Juni-Früh nah bei Cherbourg
Stieg aus dem Meer der Mann aus Maine und trat
Laut Meldung gen den Mann an von der Ruhr
Doch war es gen den Mann von Stalingrad.

Hofbauer stelt aan de hand van uitgebreide documentatie, die zowel boeken, kranten als internetbronnen omvat, de zaken in een licht dat alleszins zeer sterk afwijkt van wat we in onze ‘pers’ lezen. Hij gaat op dat Ruslandbeeld van onze westerse propaganda eigenlijk niet echt diep in; enkel de flagrantse voorbeelden worden aangehaald, en dan worden ze weerlegd door feiten vanuit controleerbare bronnen, niet door tegenpropaganda, door tegenleugens. Natuurlijk is het nog ingewikkelder en nog genuanceerder dan in het boek geschetst wordt of dan ik hier in kort bestek kan nabauwen. Putin en zijn omgeving worden bv. niet gespaard; ook zij behoren grotendeels tot een graaicultuur die de hele wereld in zijn greep heeft. En dat wordt met zoveel woorden gezegd. Je kunt dus niet zeggen dat de auteur zich pro het Russische regime opstelt. Dat maakt hem uiteraard alleen maar geloofwaardiger.

Maar aan dat andere feit zal dat niets afdoen: de propaganda tegen Rusland druipt van de televisieschermen en van de krantenbladzijden alhier, en die propaganda is nu reeds een oorlogspropaganda. Die oorlog met Rusland zal er komen, de vraag is enkel hoe en wanneer. En de Russen zullen wel slim genoeg zijn om Trump niet te betrouwen: als de vos de passie preekt, boer let op je ganzen.

Sovjet-Russische Partizanen

Doch als wir vor das rote Moskau kamen
Stand vor uns Volk von Acker und Betrieb
Und es besiegte uns in aller Völker Namen
Auch jenes Volks, das sich das deutsche schrieb.

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


dertien − een =