16.08.16 – Syrië

| Geen reacties

Wat mij betreft is één zaak zeker: alles, maar dan ook alles wat we in onze mainstreamkranten lezen, of op onze TV-schermen zien over Syrië is propaganda, niets meer dan pure propaganda. Het volstaat even terug te denken aan het boekje van Anne Morelli over oorlogspropaganda ( Principes élémentaires de propagande de guerre [utilisables en cas de guerre froide, chaude ou tiède…], 2001) of, voor mensen van mijn leeftijd, over hoe in de jaren zestig en begin zeventig in diezelfde pers bericht werd over Vietnam.

Tim Anderson is hoogleraar politicologie aan de universiteit van Sydney, en bepaald geen vriend van de rechtse Australische regeringen of de dito pers aldaar. Hij neemt dan ook duidelijke standpunten in, die expliciet ingaan tegen alles wat in het westen mainstream is. En terecht wat mij betreft; al was het maar om toch maar één keer ook eens een andere stem te horen.

DirtyWarTim Anderson: The dirty war on Syria; Washington, Regime Change and Resistance (Global Research, Montreal, 2016) is bij mijn weten het eerste globale boek over de oorlog in Syrië, dat grondig gerechercheerd is en alles wat daar sinds 2011 gebeurd is analyseert op een manier die amper nog twijfel laat aan de echte bedoelingen van het Westen – voor degenen die dat nog niet wisten natuurlijk. En dat zullen er jammer genoeg velen zijn. Immers, zoals de eerste zin van het boek al stelt: “Although every war makes ample use of lies and deception, the dirty war on Syria has relied on a level of mass desinformation not seen in living memory.” En zijn weerwoord daartegen noemt hij “a careful academic work”.

Dat laatste klopt wel, al was het maar door het bijna onoverzichtelijke aantal bronnen dat na elk hoofdstuk geciteerd wordt. En nee, ik heb die uiteraard niet allemaal gecontroleerd; als ik zoiets moest doen, dan deed ik minstens een jaar over een dergelijk niet eens zo dik boek (een tweehonderd pagina’s). Wat ik wel weet, is dat hoogleraren in academische publicaties gewoon niet kunnen faken, want vroeg of laat worden ze wel ingehaald, en dan zijn ze hun leerstoel kwijt. Wel heb ik gezocht naar reacties op het boek, weerleggingen voorop, maar ik heb er geen gevonden. Hetgeen uiteraard nog niet betekent dat het allemaal waarheid en niets dan de waarheid is, wat in het boek staat. Maar het staat toch wel veel en veel dichter bij dat ideaal dan alle rommel uit onze pers. En onder waarheid versta ik hier: ‘adequatio rei et intellectus’, zoals dat in de Middeleeuwse filosofie van Thomas nog heel duidelijk heette.

De kern van een boek als dit van Anderson komt erop neer aan te tonen dat in de Westerse propaganda over de oorlog tegen (‘on’ heb ikzelf in de titel hierboven vet gezet) Syrië die overeenstemming totaal zoek is. Dat komt al onmiddellijk tot uiting wanneer je Tanghe en andere propagandisten het steeds hoort hebben over een ‘burgeroorlog’. Dat is het op geen enkele manier; wel een oorlog van door Nato en Washington direct of indirect gesteunde, bewapende en gefinancierde moordenaarsbendes zoals je ze de laatste decennia nog maar zelden hebt gezien tegen een soevereine staat. Die oorlog wordt dan gevoerd uit naam van een zgn. ‘responsability to protect’, hetgeen zowat het meest cynische en crapuleuze eufemisme moet zijn dat de laatste jaren uitgevonden werd.

Anderson begint natuurlijk met het schetsen van de bredere context: de poging van de US en de entiteit om de hele kaart van het Midden-Oosten te herschrijven zoals dat in hun belangen past. Dat is begonnen in Irak en Afghanistan en heeft zich dan verder gezet in Somalië en Libië. Vooral dit laatste voorbeeld is véélzeggend: Libië was nl. het meest welvarende land van heel Afrika, met de hoogste levensstandaard van dat continent. Wat ervan geworden is na de ‘humanitaire’ tussenkomst van de Natogangsters Frankrijk en Engeland kan iedereen zelf volgen.

Syrië was de volgende in de rij. Anderson legt goed uit, en documenteert zorgvuldig hoe de aanvankelijke straatprotesten van een totaal vreedzame aard werden misbruikt door binnengeslopen vreemdelingen om een oorlog tegen het regime te beginnen. Regime dat trouwens in 2011 al bezig was met belangrijke economische en politieke hervormingen, maar die het land wel soeverein en onafhankelijk zouden laten – een halsmisdaad voor Washington en Tel-Aviv. Oorlog die totnogtoe voortduurt en waarvan het doel nog steeds is: verwijdering van Assad en een ander regime, lees: een regime dat luisteren wil naar de dictaten van Washington en datzelfde Tel-Aviv.

Vandaag de dag lezen we uiteraard enkel maar over de gruwelijke dictator die Assad zou zijn, maar iedereen die dat wil weten, weet dat Syrië een seculiere staat was, een meerpartijenstaat, een staat met een zeer hoge deelname van vrouwen aan het publieke leven, een staat met een goed onderwijs, met een uitgebreid en degelijk gezondheidssysteem enz. Het was daarenboven een staat voor geheel zijn bevolking (en daardoor het absolute tegendeel van de jodenstaat, die exclusief is, iedereen buitensluit die niet joods is – joods volgens hun begrippen dan), inclusief dus, zonder discriminatie op grond van ras, godsdienst of wat dan ook. Alle stromingen van de islam waren in de Syrische regering vertegenwoordigd.

Wat het Westen daartegenover stelt is dan een regering van de meest fanatieke en achterlijke bandieten die maar mogelijk zijn: op de eerste plaats de Wahabieten uit Saoedi-Arabië, en soortgelijke aanhangsels daarvan. En/of complete chaos, zoals in Libië. Want ook dat is natuurlijk in het voordeel van de Amerikanen en hun handlangers. Het is goed dat Anderson het onderscheid goed en expliciet uitspreekt: “In fact they (dat zijn de Wahabieten en hun volgelingen van Daesh e.a. terroristen) no more represent Sunni Muslims than the racist killers of North America, the Ku Klux Klan, represent Christianity.” En het is goed dat hij de nefaste en leugenachtige rol van Amnesty International en Human Rights Watch duidelijk in de verf zet als propagandisten van hetzelfde Westen, en waarvan de leiders nota bene ofwel uit het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse zaken afkomstig zijn, ofwel er zonder enig probleem gaan werken na een passage bij een van die zgn. mensenrechtenorganisaties. Van onafhankelijkheid gesproken!

Ook de vele voorbeelden van medialeugens zijn eigenlijk verbijsterend, zeker als je leest dat de BBC in 2013 een uitzending uitzond, ‘Saving Syria’s Children’, die volledig was opgenomen in een Engels ziekenhuis, terwijl het gepresenteerd werd als een authentieke documentaire uit Syrië zelf. (Dit is een van de zaken die me zo onwaarschijnlijk leken, dat ik ze toch maar even heb opgezocht: het klopt: de BBC is gewoon een valsemunter). Op twee van de belangrijkste beschuldigingen aan het adres van Assad en zijn regering gaat Anderson dieper in, zij krijgen een apart hoofdstuk; de meesten zullen zich zeker een daarvan nog wel herinneren: de beschuldiging nl. gifgas gebruikt te hebben tegen de eigen bevolking. Op het ogenblik dat je het negerke van Washington hoorde zeggen dat gebruik van gifgas een rode lijn was, wist je al dat gifgas gebruikt ging worden, en je wist ook door wie. Nee, niet door Assad. Iedereen weet inmiddels dat het de door het Westen gesponsorde moordenaarsbendes waren, alleen zul je dat op onze TV nooit horen, in onze pers nog altijd niet lezen.

Het laatste hoofdstuk is, wat mij betreft een beetje al te voortvarend optimistisch. Het lijkt wel uit de pen te komen van Toutvabienovitch. Het klopt natuurlijk dat de Natogangsters het veel moeilijker hebben dan in Libië, maar de strijd is alles behalve gestreden, en zal dat ook nog niet zijn wanneer Aleppo bevrijd zal zijn. Ik moet niet veel hebben van die stralende toekomst, die bij sommige linksen blijkbaar nog altijd in de genen zit. Anderson stelt zelf zijn hele boek door dat het een ‘proxy war’ is, een oorlog dus die (nog) niet door de eigenlijke protagonisten uitgevochten wordt, maar wel een oorlog a.h.w. bij volmacht. Maar één van de toekomstige protagonisten is sinds kort natuurlijk wel aanwezig en actief: Rusland. Samen met Iran en Hezbollah vormen zij een sterke steun aan Syrië, temeer daar ook Irak zich meer en meer bij hen schaart en zich losmaakt van de VS. Wat uiteraard een goeie zaak is: hun Irakoorlog is voor niets geweest.

Je zou dat alles mutatis mutandis kunnen vergelijken met de Spaanse burgeroorlog, die ook een ‘proxy war’ was, waar geoefend werd voor later. En dat later is nu de oorlog tegen Rusland en China die voorbereid wordt. Toentertijd verloren de progressieven in Spanje en was de weg vrij gemaakt voor de tweede wereldoorlog. In die zin zou het goed zijn als de as rond Syrië deze keer zou winnen. Maar ook daar zijn illusies misplaatst: Clinton zal er niet voor terugschrikken een gewapende confrontatie met Rusland aan te gaan (van Trump weet ik dat gewoonweg niet), en dat kan het begin zijn van de derde wereldoorlog, die hoe dan ook nucleair zal zijn. Syrië staat niet alleen, maar moet duidelijker gezien worden in de globale ontwikkelingen die bezig zijn.

En de oorlog tegen het terrorisme zal pas definitief gewonnen zijn wanneer de Amerikanen, de Nato en/of de entiteit zo’n klap krijgen, dat ze zich er onmogelijk nog van zullen kunnen herstellen. Maar hoe zal dat gebeuren? En welke zullen de consequenties ervan zijn hier, voor ons? Het is allemaal niet zo eenvoudig, en de toekomst ziet er allesbehalve stralend uit.

Het is duidelijk dat Anderson zich expliciet achter Assad en de Syrische regering, en dus achter het allergrootste deel van de Syrische bevolking schaart. En dat is juist. Zelfs als je kritiek hebt, dan slik je die maar even in tot na de oorlog. Volgens mij moet iedereen die zich nog een beetje progressief of links voelt, zich trouwens achter de Syrische regering scharen, dat is de enige consequente houding. Niet zoals de lafaards van de PVDA, die zich wel uitspreken tegen de deelname van België aan Natomissies in Irak en Syrië, maar die er alles aan doen om toch het regime maar niet te steunen. En dat terwijl een Boudewijn Deckers (waar is die trouwens gebleven? de woestijn ingestuurd?) toch zeer goede contacten had daar, tot in de hoogste regionen.

Enkel Filip de Winter heeft de moed gehad Assad te bezoeken en te steunen. Je kunt Assad moeilijk verwijten de Winter en zijn vamp ontvangen te hebben, ik zou in geval van zo’n massieve agressie ook alle steun welkom heten, van wie dan ook. Maar het zegt wel ontzettend veel over ‘links’ in België dat blijkbaar niemand Assad nog durft te steunen. Allemaal strontpolitiekers. Meer niet.

Print Friendly, PDF & Email
Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


twintig − 6 =