21.07.16 – Paul Damen, plagiaris en minkukel.

| 1 reactie

Twee jaar geleden zowat besprak ik hier een boek, samengesteld en ingeleid door Albrecht Koschorke en Konstantin Kaminskij, beide van de universiteit van Konstanz als ik me niet vergis. Dat boek heette Despoten dichten. Het was een academisch werk, waar wel vragen bij gesteld konden worden, maar dat uiteindelijk wel wat bijbracht.

Dat kun je van een ander boek niet zeggen.

bloemen-kwaadBloemen van het kwaad, gedichten van dictators (Uitgeverij Koppernik, s.l., 2016), zo heet de onnoemelijk debiele prul van éne Paul Damen. Zowel de idee als de uitwerking heeft hij effenaf gestolen van beide voornoemde academici. Maar hij heeft er niet minder dan 21 ‘dictators’ bijgevoegd. En blijkbaar heeft hij die allemaal zelf vertaald ook nog, uit het Chinees, het Turks, het Georgisch, het Hongaars, het Vietnamees enzoverder enzovoort.

Een opgeblazen kikker zoals je ze in een leven maar zelden tegenkomt; het ponem van deze ‘auteur’ kan dat alleen maar bevestigen.

Blijft de vraag of hij ook letterlijke stukken tekst van de twee academici heeft afgeschreven. Ik heb het niet nagekeken, omdat me dat te ver zou voeren. Dat moet iemand anders maar doen. Maar het feit dat nergens, maar dan ook nergens in zijn boek de voorganger genoemd wordt, zou best wel een indicatie kunnen zijn.

Alle negen despoten van de twee academici komen dus ook bij Damen voor; alleen: het woord ‘despoot’ klopt in alle gevallen, het woord ‘dictator’ zelfs bij die negen niet. Karadžić bv. was waarschijnlijk wel een despoot, maar geen dictator. Dat laatste betekent immers dat je hoofd bent van een min of meer erkende staat, en dat is Karadžić nooit geweest. Hetzelfde geldt voor Erzsébet Báthory, een vrouwelijke Hongaarse versie van Gilles de Rais blijkbaar. Of voor Bin Laden. En in hoeverre de anderen écht ‘dictators’ waren, dat is nog de vraag. Gelet op het feit dat het gebruik van dat woord in de betekenis die we er nu aan geven toch eerder tamelijk recent is; en dan nog: sommigen hadden het duidelijk niet alleen voor het zeggen, ik denk aan Castro en Guevara.

Maar dat wijst enkel op de totale onwetenschappelijkheid van Damen. Net zoals het feit dat hij nooit ofte nergens echt bronnen citeert. Citeert, bedoel ik. Bij Mao vernoemt hij bv. wel het ‘boek’ van diens zgn. ‘lijfarts’, en daar haalt hij dan zijn mosterd uit. Maar dat boek bevat natuurlijk alleen maar roddels, en geen enkel zichzelf au sérieux nemend historicus zal dat als bron gebruiken. Hetzelfde geldt voor dat andere boek, dat hij zelfs twee maal vernoemt: Le livre noir du communisme. Als je dat als bron gebruikt word je door ernstige historici gewoon weggelachen.

Damen is dus ofwel gewoon een debiele minkukel, of hij heeft een andere agenda.

Volgens mij is dat laatste het geval (wat het eerste trouwens niet uitsluit).

Overigens, ook doet hij weinig meer dan anachronismen spuien, zeker als hij de vroegere ‘dictators’ behandelt. Voortdurend gebruikt hij terminologie van vandaag om zaken uit het verleden aan te duiden. Een gemakkelijk voorbeeld: Nero zou een ‘dictator’ geweest zijn. Maar Damen weet blijkbaar niet dat in het oude Rome ‘dictator’ een officiële titel was, niet voor de keizer, nee, dat niet. Toen bestonden de ‘dictatoren’ al niet meer.

Nog overigens: Het was niet Nero, die een jonge slaaf liet castreren om er een vrouw van te maken, maar Tiberius; en het was niet Nero die zijn paard tot senator verhief, maar Caligula, die zijn paard tot consul verhief. En zo staat heel deze prul nog meer vol met gewoon feitelijke onjuistheden, die eenieder controleren kan. En nee, ik heb niet alles gecontroleerd, ik heb wel zinvollers te doen. Dit stuk is er eigenlijk al te veel aan.

Wat een lulhannes, die Damen, wat een vetgevreten stuk onbenul! En dat beweert gestudeerd te hebben. Aan een heuse universiteit nog wel. Als die iets voorstelde zou ze zo’n sujet na een dergelijke publicatie zijn diploma afnemen, of de professoren die dat hebben toegekend, ontslaan.

Het woord ‘dictator’ alleen al is hét woord waarmee het westen al zijn tegenstanders bedenkt. Het is dus alles behalve een neutraal, objectief woord. Maar om toch maar de schijn te wekken van wel worden er graag heel wat anderen bijgesleurd, uit lang vervlogen tijden, te beginnen met Koning David. Ja, die uit het Oude Testament. Maar voor de rest zijn het bijna stuk voor stuk bêtes noires van het Westen. En daarin moet dan nog een onderscheid gemaakt worden. De fascisten onder hen worden vaak zelfs met begrip behandeld, Salazar bv. Maar de communisten, ho maar. De bakken strontpropaganda stinken dat het een lieve lust is. Roddels, leugens, roddels en leugens. Alle gezeiks dat ooit uit de pen van CIA-propagandisten gevloeid is aan weerzinwekkends, wordt hier nog eens herkauwd en herhaald.

Damen voert propaganda, en wel op de walgelijkste wijze die denkbaar is. Vandaar ook dat er geen enkele verwijzing te vinden is, dat niets, maar dan ook werkelijk niets gecontroleerd kan worden.

Op één ding na. Hitler heeft een sentimenteel moedergedicht geschreven. Zie zie, zelfs die mens koesterde warme gevoelens voor zijn moeder. Zo erg kan hij dus toch niet geweest zijn, nietwaar. Alleen, iedereen weet intussen dat dit gedicht van éne Georg Runsky is, en veel ouder is dan Hitler. Enkel op naziwebsites zal het nog aan Hitler toegeschreven worden. In zijn inleiding weet de nitwit wel te zeggen dat ‘zelfs’ Goebbels poëzie leverde. Maar die was nou net wel een dichter, een slechte natuurlijk. Er bestaat zelfs een boek over: Kai Michel: Vom Poeten zum Demagogen, die schriftstellerischen Versuche Joseph Goebbels’, en ik herinner me dat een aantal jaren geleden een heuse dichtbundel in handschrift van hem werd aangeboden door een antiquaar.

Menno Wigman – een dichter zowaar! – heeft een nawoord geschreven bij deze verzameling drollen. Je vraagt je af of deze Wigman wel kan lezen. In elk geval kent hij het boek niet dat ik bij het begin van dit stuk noemde. Of hij doet vrolijk mee aan het plagiaat, dat is ook mogelijk natuurlijk. Maar dat deze levensbeschrijvingen ‘vlot en aanstekelijk’ geschreven zouden zijn? Hoeveel drank, of wiet of wat dan ook had Wigman binnen toen hij dit schreef?!

Piero Manzoni heeft zijn Merda d’artista tenminste nog behoorlijk verpakt in dozen, zodat je niks zag en zeker niks rook. Maar dat is met woorden en teksten niet mogelijk. De lucht die uit dit onboek omhoog stijgt, is haast ondraaglijk, alsof er massa’s lijken in de volle zon liggen te vergaan. Of zoiets. Je houdt het niet voor mogelijk.

Waar moeten we de persoon die deze kwijl, dit slijm, deze diarree over de bladzijden verspreidt nu plaatsen? Politiek gezien, bedoel ik, want het zal duidelijk zijn dat dit boek over politici gaat, en dat hun geschriften eigenlijk maar bijzaak zijn, een alibi om aan propaganda te doen.

In de buurt van het soort websites die ik zo-even noemde moeten we, denk ik, deze Paul Damen wel plaatsen, in die omgeving bedoel ik. Rechtser nog dan de extremistische liberaal Bolkestein, daar waar het nog maar een klein stapje naar het volle fascisme is. Maar misschien bevindt hij zich daar al; we moeten tenslotte niet vergeten dat de fascisten van vandaag zich o.a. op de ‘democratie’ beroepen  inplaats van ze te bestrijden zoals in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw.

Er zijn ook andere details die daarop wijzen: over Mao en Anja Meulenbelt: “Niettemin, of juist daardoor, kwam Meulenbelt opgew…sorry, opgetogen terug van haar bezoek aan de Grote Eileider.” En even verder: “Mao Zedong wordt bijna soppend besproken.” (p. 237) Wat je verder ook van de kwaliteiten van Meulenbelt mag vinden (en ik heb daar geen mening over, want ik heb geen enkel boek van haar gelezen), dit is van een ranzigheid die direct afkomstig is uit het strontblaadje van Julius Streicher, Der Stürmer.  Streicher werd, volgens mij volkomen terecht, opgehangen in Nürnberg.

Ik stel voor dat Paul Damen die eer aan zichzelf houdt.

Delen:

Eén reactie

  1. Beste Peter,

    Graag zou ik je per e-mail enige vragen willen voorleggen. Zou je contact met me kunnen opnemen?
    e-mail: droog@epibreren.com

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


vijf × 5 =