05-07-16 – Gomorra

| Geen reacties

Nog nooit had ik ervan gehoord – behalve natuurlijk als éen van dat koppel steden uit het OT.

Het was V. die het erover had, na een zitting, aan de bar. Blijkbaar was hij er erg door geschrokken, want hij was ervan overtuigd dat het er in Napels inderdaad zo aan toe ging, en hij was dus niet van plan daar naartoe te gaan.

Nou is het natuurlijk zo dat de verschillende maffia’s in Italië zonder uitzondering de toeristen met rust laten. Enig gevaar is er dus niet van die kant. Wat niet belet dat hier of daar wel een eenling tot geweld kan overgaan; het komt er dus inderdaad op aan op bepaalde uren bepaalde buurten van steden te vermijden. Maar dat geldt voor alle steden – zelfs voor Antwerpen als je ’t mij vraagt.

Thuis sprak ik erover met Diana, en die bleek het hele eerste seizoen opgenomen te hebben. Het werd wegens het geweld erin, laat uitgezonden, op een uur dat ik al lang in bed lag.

Maar ik heb de twaalf afleveringen dus toch gezien inmiddels.

gomorra

Zeer professioneel gemaakt, met vaak mooie camerahoeken; en door alle betrokkenen zeer goed gespeeld. Van dat Napels waar wij enkele weken eerder geweest waren, was uiteraard niets te zien. En een Camorra zijn we daar toen niet tegengekomen, ook geen tekenen ervan.

Maar hoe realistisch is zo’n serie? Je zou kunnen denken: zeer. Omdat ze gebaseerd is op een boek van de onderzoeksjournalist Roberto Saviano, die na publicatie doodsbedreigingen kreeg vanwege de Camorra en onder politiebescherming verder moet. Een soort Italiaanse Rushdie dus.

Ik ga er dus van uit dat er inderdaad wel een grotere of kleinere grond van juistheid in zit. Maar hoever dat gaat is onmogelijk te bepalen, vrees ik. Maar om van de reeks te ‘genieten’ heeft dat ook geen belang: bij een kunstwerk geldt enkel en alleen de authenticiteit, d.i. de innerlijke geloofwaardigheid. En of dat dan overeenkomt met enige werkelijkheid buiten dat kunstwerk is van geen verder belang.

Toch is die overeenkomst er wel degelijk volgens mij, en op een zeer verregaande wijze zelfs, maar dan wel op een ander, veel dieper en eigenlijk overdrachtelijk plan.

Men weet het: de heersende zeden zijn alleen maar de zeden van de heersenden. En zo is dat ook hier. De wereld die geschetst wordt in Gomorra is niet meer of niet minder dan een simpele uitvergroting van de zeden en gewoonten van onze politici, onze bedrijfsleiders et tutti quanti. Het meest opvallende kenmerk van die wereld en haar zeden en gewoonten is een bijna absoluut a- en zelfs immoralisme. En dat vinden we zowel in deze reeks terug als in de politiek en het bedrijfsleven. Het verschil ligt ‘m in de vorm, de manier waarop. Politici zullen elkaar eerder kaltstellen dan kaltmachen. Maar ook dat laatste komt voor (zie André Cools). En natuurlijk de fraaie manier waarop ze hun immoraliteit kunnen verbloemen met allerlei frases, de meest leugenachtige eerst. Eigenlijk heb ik dan nog liever de echte maffia.

Eigenlijk denk ik dat al lang. Misschien sinds ik, ettelijke decennia geleden ook al weer, de schitterend geschreven autobiografie van Jacques Mesrine, L’instinct de mort, las. Die, zonder dat er ooit een haan naar gekraaid heeft, koelbloedig werd vermoord door de Franse politie. Die zodoende bewees dat ze geen haar beter was, inderdaad.

Er is blijkbaar een tweede reeks van Gomorra gemaakt. Hopelijk gaan ze ’t niet uitmelken tottertreure. Zoals dreigt te gebeuren met die andere prachtige serie, De Brug.

Delen:

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


3 × een =