Nora Dvorak in memoriam

| Geen reacties

“God is mijn licht !” ik bid om medelijden !
de dieren waren lang reeds weggebracht,
de heerlijkheid van struiken, gras en bomen
lag brak; geen krachten bleven over.
geen dromen meer, alleen nog werkelijkheid.
 

zelfs aan geen koning onderworpen eigen baas
en onverzettelijk en stoer doorheen een
wereld van geraas, gebral en enkele trotse
ogenblikken. steeds alleen voor anderen
aanwezig. steeds alleen. en steeds aanwezig.
 

zoals die domme jongen toen die dagelijks
opnieuw de weidetuin betrad op zoek naar
haar die nergens ooit te vinden was: twee
bunkers van het veegste vlees en bloed
die ondoorboorbaar ver nabij zich schramden.
 

de vogels vallen uit de dorre bomen. het leven
kraakt in al zijn voegen. de jongen – oud
geworden – slikt zijn laatste woorden in
en zwijgt voortaan. zijn ogen worden traanloos
dof. de notenboom klaagt eenzaam in de wind.
 

de tijd die in de lamme knoken woont en die
eenieder krimpen doet versnelt en houdt de
luchtstroom van het leven langzaam tegen.
het laatste tikje doodt nadat ze alle kwetsten.
God werd mijn duisternis. heb mededogen!

Delen:

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


drie × vijf =