03.10.15 – Griekenland

| Geen reacties

Gelijk krijgen is vaak onaangenaam.

Maanden geleden voorspelde ik hoe de ‘linkse’ Griekse regering zou reageren op de eisen van de Europese maffia. En exact dat heeft ze ook gedaan. Vraag is – voor mij toch – waarom de Grieken toch nog op diezelfde partij zijn blijven stemmen?! Syriza heeft doodgewoonweg de vroegere sociaal-democraten vervangen, en voor de rest is er in Griekenland politiek gezien totnogtoe niks veranderd. Een tweepartijensysteem waarin de twee partijen niets anders zijn dan de beide kanten van eenzelfde munt.

Het enige positieve is dat de Grieken niet (nog niet?) massaal op Gouden Dageraad (de weerzinwekkende naam alleen al!!) hebben gestemd. En jammer is dat ze niet massaal op de dogmatici van KKE gestemd hebben; niet omdat dat dogmatici zijn, maar omdat ze de enige juiste houding tegenover Europa en zijn maffia hebben: weg uit die club.

tersagoWat die maffiabazen o.l.v. Godfathers Dijsselbloem en Juncker hebben aangericht in Griekenland, en nog bezig zijn aan te richten als ze niet gestopt worden (en wie gaat hen stoppen?!) is goed na te lezen in het boek van Bruno Tersago: Groeten uit Griekenland (Uitgeverij EPO, Antwerpen, 2015). Het is alleen jammer dat dergelijke boeken enkel gelezen worden door mensen die toch al overtuigd zijn (maar dat geldt natuurlijk voor alle politieke boeken, van alle richtingen), maar niet door de slachtoffers en toekomstige slachtoffers van onze eigenste maffia bestaande uit volksnationalisten en liberalen (vreemde combinatie? ook de FPÖ in Oostenrijk was oorspronkelijk een liberale partij, en zo zullen er nog wel zijn in Maffiaeuropa).

Gisteren kwam een van hen op een of andere zender nog eens beweren dat de gewone mens minstens honderd euro erbij zou krijgen van deze regering. Het ergste daarbij is dat deze van Overtveld (of hoe het beest ook mag heten) dat misschien nog wel meende ook. De N-VA bestaat blijkbaar enkel uit randdebielen, Homans op kop natuurlijk. Je vraagt je af hoe sommige vrouwen ooit aan een universitair diploma geraakt zijn. Niet alle proffen heten immers Willem Elias.

Nou ja, terzake. Tersago.

Hij gaat altijd uit van concrete voorbeelden, maar hij blijft nooit in anekdotiek steken; dat is de sterkte van zijn boek. De individuele gevallen worden universeel gemaakt, worden gekaderd in een bewuste politieke en economische strategie van wat ook Tersago de ‘trojka’ noemt. Hij had misschien iets meer en duidelijker kunnen uitwerken welke concrete krachten zich achter dat woord verbergen. Maar bon, dat weten we natuurlijk; zoals ook de Grieken het weten, die er de slachtoffers van zijn. Daarbij geeft hij ook cijfermateriaal, maar dat overheerst gelukkig nooit, de nadruk blijft steeds op het (on)menselijke aspect van de gebeurtenissen liggen. Maar dat materiaal is wel meer dan voldoende om vanuit de voorbeelden min of meer algemene conclusies te kunnen trekken.

En die zijn verbijsterend.

In vier delen roept Tersago het beeld op van een staat waarvan bewust een derdewereldland gemaakt wordt, en wie daar beter van wordt en wat er totnogtoe tegen gedaan wordt. De eerste delen heten respectievelijk ‘Wij’ en ‘Zij’. Dat is behoorlijk manicheïstisch, maar ik vrees dat bij de economische afbraak die in Griekenland bezig is de meeste tinten grijs gewoon wegvallen, en er enkel nog wit en zwart over blijft, met in het midden nog een klein beetje grijs. Het is klassenstrijd in de klassieke betekenis van het woord, zoals we die sinds de jaren dertig van de vorige eeuw niet meer gezien hebben. En die klassenstrijd wordt gevoerd door de economische machthebbers en hun politieke handlangers, tégen de overgrote meerderheid van de bevolking. Op zo’n ogenblik passen nuances niet meer, dat komt dan neer op een debat over het geslacht van de engelen terwijl de vijand voor de poorten staat.

Tersago gaat vooral in op de afbraak van de gezondheidszorg (die in Griekenland al niet veel voorstelde, vergeleken met ons), die ervoor zorgt dat eigenlijk een zeer groot gedeelte van de Grieken zich geen dokter, laat staan een ziekenhuisbehandeling veroorloven kunnen. Het is een tendens die ook bij ons bezig is, al decennia lang overigens, én met de medeplichtigheid van de sossen. Ook bij ons zijn er hoe langer hoe meer mensen die dat soort zaken uitstellen. Alleen is onze maffia een beetje slimmer: ze laten het proces veel langzamer verlopen, zodat de mensen het niet zo snel voelen. Maar uiteindelijk komt het op hetzelfde neer.

Het derde deel heet ‘de bezetting’; daarbij denk je uiteraard onmiddellijk aan de moffen, die inderdaad nu met economische middelen doen wat ze de vorige eeuw twee keer met militaire middelen geprobeerd hebben. In die zin is Griekenland opnieuw bezet, net zoals de overgrote rest van Europa trouwens; en de plaatselijke maffia’s zijn vaak enkel de collaborateurs van de Europees-mofse hoofdmaffia. Van de N-VA verwondert dat natuurlijk niet, die gaan gewoon van de ene collaboratie naar de andere, die zijn dat gewoon, ze hebben het met de paplepel binnen gekregen. Sommigen zullen misschien verwonderd zijn dat een ‘sociaal-democraat’ als Dijsselbloem de topcollaborateur is in Europa. Maar die kennen de geschiedenis van de sociaal-democratische partijen uiteraard niet.

Het laatste deel handelt over het ‘verzet’ – want inderdaad: waar een land bezet wordt, daar ontstaat verzet. Tersago spreekt positief over dat verzet, en ik begrijp dat wel. Ook al kun je niet anders dan vaststellen dat het zich behelpen is, ‘kurieren am Symptom’, zoals dat in het Duits heet; hij stelt zelf vast dat er geen strategie is, geen taktiek, dat de vakbonden uitgeschakeld zijn door de ‘trojka’ en dat de enige ‘linkse’ kracht, de KKE, bevolkt wordt door dogmatici en achterlijken, die niets, maar dan ook niets geleerd hebben. De enige conclusie is dan ook dat er – voorlopig? – inderdaad geen alternatief is. In het nawoord wordt wel gesteld dat er enkel iets kan veranderen wanneer de Griekse regering steun zou krijgen van elders in Europa, met name Spanje.

Hoe naïef kun je als linkse zijn! Zelfs voor een blinde moet het inmiddels duidelijk zijn dat binnen dit Europa geen enkele verandering ten goede meer mogelijk is. Enkel wanneer dit Europa verdwijnt zal dat kunnen. En dan kunnen de grote en de kleinere leden van de maffia wellicht ook ter verantwoording geroepen worden en hun gerechte straf krijgen. Laten we niet vergeten dat de ‘cahiers de doléances’ die aan de grote Franse Revolutie vooraf gingen, decennialang over quasi niets anders gingen dan over de absolute onrechtvaardigheden van het belastingsysteem. En gaat het nu ergens anders over?

Wishfull thinking wellicht. Het zij zo.

Print Friendly, PDF & Email
Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


4 − 3 =