31.08.15 – Staatsveiligheid

| Geen reacties

staatsveiligheidLars Bové, journalist bij het dagblad De Tijd schreef De geheimen van de staatsveiligheid; speurtocht naar een schimmige overheidsdienst (Uitgeverij Lannoo, Tielt, 2015).

Wie op de onthulling van geheimen zit te wachten komt uiteraard totaal bedrogen uit, want Bové kent waarschijnlijk geen geheimen die hij uit zou kunnen brengen. Vandaar wellicht dat hij zijn boek geschreven heeft in wat ik enkel kan omschrijven als een puberstijl zoals je die ook in kioskromannetjes tegenkomt.

Zoals bij de vrijmetselarij enkel de namen van de leden ‘geheim’ zijn, zo zou je kunnen stellen dat bij de staatsveiligheid exact hetzelfde geldt: de namen van de medewerkers zijn volstrekt taboe, zowel die van de vaste medewerkers (de ambtenaren) als in nog veel sterkere mate die van de niet-officiële medewerkers, de zgn. informanten.

Al de rest kun je elders grondig terugvinden, je moet enkel een beetje zoeken. Er zijn bv. grosso modo drie soorten bronnen van inlichtingen; een gewone leek kan de open bronnen uiteraard even goed raadplegen als de SV; gesloten bronnen bij overheidsdiensten bv. (minder bij privéfirma’s vreemd genoeg) zijn al moeilijker te raadplegen, maar het is nog doenbaar. Enkel de menselijke bronnen (de infiltranten, informanten of hoe je ze ook noemen wil) zijn moeilijker te benaderen en te gebruiken door een individu. En dat zijn natuurlijk de belangrijkste bronnen.

Wat dat betreft een anekdote. De vorige baas van de SV heeft een wereldprimeur gehad in die zin dat hij de aanwerving van een nieuwe informant(e) gewoonweg aankondigde op teevee. Nee, niet door te stellen, ziehier de man/vrouw die in die bepaalde kringen undercover inlichtingen voor ons gaat verzamelen. Hij/zij is in die kringen zeer goed bekend en hij/zij wordt er volledig vertrouwd. Integendeel, de baas van de SV stelde de nieuwe informant(e) voor als een extreem gevaarlijk individu. Maar de lichaamstaal van die SV-baas sprak wel boekdelen natuurlijk. En een of twee dagen later kwam ook die informant(e) zelf aan het woord om een proces aan te kondigen…waar niemand nog ooit iets van gehoord heeft.

Dergelijke zaken lees je niet bij Bové natuurlijk. Maar ik voeg er voor alle zekerheid maar onmiddellijk aan toe dat ik dat ook niet bewijzen kan; het is mijn interpretatie.

Bové gaat ook in op de technische middelen van de SV (en gelijkaardige diensten). Ook wat dat betreft is er niets nieuws te vinden. Wie maar gewoon af en toe naar een detective op teevee kijkt, komt al te weten welke technische middelen er bestaan; niemand beseft bv. dat je op letterlijk elk ogenblik van de dag en de nacht gevolgd kunt worden via je gsm. In zo’n geval hoef je iemand zelfs niet meer te schaduwen. Dat laatste kun je trouwens ook gemakkelijk leren…evenals de manier hoe je aan je schaduw moet ontsnappen. Nog eens: met een beetje speurzin vind je alles terug wat je weten wil, en kun je bij wijze van spreken je eigen veiligheidsdienst opstarten.

Ook over de geschiedenis van de Belgische SV weet Bové het onderste niet uit de kan te halen; veel meer dan vroeger al verschenen was in een door de dienst zelf gepatroneerd boek over haar geschiedenis, kom je niet te weten. Terwijl er toch nog wel wat te vinden (of misschien eerder: te raden, te veronderstellen) valt. Bv. over de rol van de Amerikanen. Als mijn inlichtingen juist zijn was het tijdens de periode Caeymaex zo, dat de Amerikanen gewoon naar het archief konden lopen en een dossier eruit halen, zonder boe of ba; de eigen agenten moesten daartoe de geëigende administratieve weg volgen. Nogmaals, als mijn inlichtingen juist zijn is het Caeymaex’ opvolger, Raes, die daar een einde aan heeft gesteld.

En tijdens die laatste periode is de SV nou net het voorwerp geweest van de verregaandste subversie uit haar hele bestaan. Eén voorbeeld: als mijn inlichtingen juist zijn was Walter Simons de belangrijkste man binnen de PvdA van de SV. Welnu, een van de langste pamfletten van de CCC was totaal gericht tegen deze Simons en dus tegen de SV. Wanneer je weet dat de CCC werd georganiseerd door de zesde afdeling van de militaire tegenhanger van de SV, nl. wat toen SDRA heette, en dat die laatste eigenlijk een pure Amerikaanse en Natodienst is, dan kun je het plaatje zelf wel verder inkleuren.

Dat zouden pas geheimen kunnen zijn; daar had Lars Bové, die blijkbaar o zo graag onderzoeksjournalist zou willen zijn, grondig op kunnen rechercheren, en dan had hij wellicht iets beters gebracht dan een oppervlakkig snertboekje waar geen kat iets aan heeft.

Waar is de tijd van René Haquin en van Walter De Bock!

Print Friendly, PDF & Email
Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


14 + vijf =