27.02.15 – Charlie Hebdo (5)

| Geen reacties

“We zijn weer vertrokken”, zo titelt de cover van het nieuwste nummer van Charlie Hebdo, het eerste sinds een dikke maand. Die cover (zie hieronder) vind ik wel goed gevonden: dat kleine hondje achtervolgd door een hele meute gevaarlijke beesten drukt goed de plaats uit die het weekblad in de Franse maatschappij inneemt. Wat als eerste opvalt is het verdwijnen van de ondertitel, “journal irresponsable”. Goed of verkeerd? Vooral totaal begrijpelijk, denk ik, want het geeft uiteraard voedsel aan de politiek-correcte sekte, waarvan sommige vertegenwoordigers zich echt moesten inhouden om niet letterlijk “eigen schuld, dikken bult” te roepen.

hebdo-1

Het nummer komt me ernstiger voor dan anders, maar dat kan aan mij liggen; ook in de nummers van voor de aanslag waren er immers zeer ernstige tekstuele bijdragen in aanwezig. En de tekeningen zijn nu nog steeds om te lachen of (meer in dit geval) te glimlachen. Maar er ontbreekt wel iets, natuurlijk, en dat maakt dat ondergetekende zich in elk geval nog steeds triestig voelt. Maar hoeveel erger moet dat niet zijn voor de overlevenden… Toch komt de aanslag zelden direct tot uiting in dit nummer; hij is er wel prominent in aanwezig, maar meer ‘en marge’ dan direct.

En door dit citaat uit het editoriaal van Riss voel ik me ook direct aangesproken: “Tout le monde a soutenu ‘Charlie’: ‘Allez-y les gars, on est derrière vous!’ Mais, combien oseront dessiner et publier un dessin blasphématoire? Si peu. La Foule soutient ‘Charlie’ comme elle soutient le taureau dans l’arène.'” Inderdaad, telkens als ik ergens zo’n stierengevecht zie, hoop ik heimelijk en hardop dat de stier de toreador zal ombrengen. Wat uiteraard nooit gebeurt. En tekenen kan ik weliswaar niet, maar misschien zou ik een tekstje kunnen schrijven? Ik weet het niet. Een kwestie van moed is het bij mij in elk geval niet, eerder van onkunde. En toch voel ik me schuldig wanneer ik dat lees!

Wat hun houding tegenover religie betreft veranderen de redactieleden niet, wat wel te verwachten was: “Il est scandaleux qu’une partie de la gauche, et de l’extrème gauche, ait davantage bataillé pour que les femmes musulmanes portent le voile que pour exiger qu’elles aient un salaire décent et toute la place qui leur revient dans la cité.” Om te eindigen: “On ne peut espérer venir à bout des inégalités qui les frappent si l’on fait impasse sur la première d’entre elles: celle qui les maintient dans le township de la foi.” (Tekst van Gérard Biard)

Verder staat er een interview in met de Griekse minister van financiën, Yanis Varoufakis. En op dezelfde bladzijde een mooie over het nieuwste modewoord van het politicaille van daar en van hier, deradicaliseren. De vaste psychoanalyste van Charlie Hebdo werd op 7 januari vermoord. Maar in Frankrijk zijn er natuurlijk psychoanalysten bij de vleet; de dubbele middenpagina wordt door twee van hen ingenomen, die ik overigens totaal niet kende: Gérard Bonnet en Malek Chebel, die eigenlijk op zo’n beperkte ruimte erin slagen om zowel de kwaal aan te duiden in zijn kern, als de mogelijke oplossing(en). De vaste rubriek van Elsa Cayat, de psychoanalyste van Charlie, heette ‘Divan de psy’, dacht ik; de grote bijdrage in dit nummer heet ‘Djihadiste et musulman sur le divan’. Eén citaat eruit: “Ils pensent effectivement que, si vous vous en prenez à l’image de Mahomet, vous vous en prenez à Mahomet lui-même. Ils sont restés à un stade infantile qui confond le réel et sa représentation. C’est comme le primitif qui croit que si on le photographie on lui prend son âme. C’est une énorme régression.” Belangrijkst in dit gesprek lijkt me het feit dat opgaan in een godsdienst eigenlijk neerkomt op de oorspronkelijke band met de moeder. Onze moeder de Heilige Kerk heette dat vroeger bij ons. Niet zonder reden uiteraard.

Uit: Charlie Hebdo nr. 1179, 25 februari 2015

Uit: Charlie Hebdo nr. 1179, 25 februari 2015

Een mooie is ook die over de brand bij Le Pen, die zeurt over zijn ‘chers livres’: dat zijn Drieu, Drumont, Brasillach, Rebatet en Mein Kampf – ons allen welbekend. Voor het aller- allereerst, denk ik, of meen ik zeker te weten, staat er ook een advertentie in: op de voorlaatste pagina: voor Libé(ration) natuurlijk, en ook dat is totaal begrijpelijk, want die hebben hen hun lokalen ter beschikking gesteld in afwachting van nieuwe; ik veronderstel dat de terugkeer naar de vroegere locatie veel te pijnlijk zou zijn.

En zoals steeds eindigt het nummer met een bladzijde tekeningen (‘Les couvertures auxquelles vous avez échappé’) en moppen rond de actualiteit (In Europa en Frankrijk); éentje ervan: “79% des Français pensent que DSK aurait fait un meilleur président que Hollande. Lui, il n’aurait pas fait voter la loi Macron, mais la loi maquereau.”

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


4 × drie =