29.06.14 – Etymologie

| Geen reacties

Er zijn gevaarlijke en ongevaarlijke krankzinnigen.

De gevaarlijke vind je zeer vaak in de politiek (vooral) en aan de top van grote bedrijven. Ze worden ook wel psychopaten genoemd.

De ongevaarlijke vind je eerder onder artiesten en schrijvers. Deze worden ook wel neurotici genoemd.

Een voorbeeld van de laatste soort is bv. de Antwerpenaar Johannes Goropius Becanus, die van oordeel was dat de oertaal, zoals die in het paradijs gesproken werd, het Antwerps was.

De abbé H. Boudet, ‘curé de Rennes-les-Bains’ in het departement de l’Aude kan beschouwd worden als een navolger van Becanus, ofschoon hij waarschijnlijk nooit van deze laatste gehoord zal hebben. En zijn oertaal is niet het Antwerps, maar het Engels.

Eerder toevallig dan bedoeld ben ik in april van dit jaar in Rennes-le-Chateau geweest, overigens zonder ooit een boek van die Amerikaanse mafkees gelezen te hebben. Het kerkje was een beetje kitscherig, maar daar hou ik wel van; ik vond het vooral aardig. Maar het landschap (dat Rennes ligt heel hoog in de bergen) was wel majestatisch zonder meer.

Hoe dat ook zij, zoals het hoort was er naast het kerkje een souvenirwinkeltje, waar ook enkele boeken te koop werden aangeboden. Ik snuister altijd graag rond in dat soort winkels of winkeltjes, meestal zonder iets te kopen.

Daar heb ik dat wel gedaan.

Henri Boudet

Henri Boudet

Een boek van bovengenoemde abbé met de titel La vraie langue celtique et Le Cromleck de Rennes-les-Bains. Het was een facsimiléeditie van een boek dat oorspronkelijk verschenen was in Carcassonne in 1886. Heel even erin bladeren volstond om de wenkbrauwen te fronsen (een dergelijke titel voorspelt immers eigenlijk een ernstig wetenschappelijk werk) en te glimlachen.

Ik heb het boek toch maar gekocht.

En gelezen ook nog.

Wat de man wil aantonen is dat de door de volcae-stammen gesproken talen grotendeels bewaard bleven in het hedendaagse Engels en dat die taal gesproken werd door Adam. Voor een Fransman is dat wel vergaand natuurlijk, want vrienden zijn de Engelsen en de Fransen zelden in de geschiedenis geweest.

Om dit aan te tonen gebruikt hij het ganse boek door zgn. ‘etymologieën’ die er geen zijn. Op basis van vage klankovereenkomsten tussen hedendaagse Engelse woorden en woorden uit oudere talen trekt hij dan conclusies – die in quasi alle gevallen totaal verkeerd zijn. Voor wie een beetje weet wat etymologie is, is het wel hilarisch om lezen natuurlijk, deze moderne Becanus. Gelukkig leest het ook vlot, dus je geraakt er snel door.

Etymologie is eigenlijk een hulpwetenschap; cursussen daarin zijn mij niet bekend, ik heb ze alleszins nooit gehad. Maar het is een hulpwetenschap die wel wat kennis van diachronische taalkunde vooronderstelt, want anders krijg je natuurlijk de gekste afleidingen – zoals bij onze brave abbé.

Ontspannend toch, dat wel.

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


4 − 1 =