24.06.14 – Eric de Kuyper

| Geen reacties

Drie-zusters-in-LondenGeheugen!

Het moet zowat een kwarteeuw geleden zijn dat Eric de Kuyper zijn prachtige herinneringsboeken aan zijn jeugd in Brussel en Oostende gepubliceerd heeft, boeken die terecht wel eens met Proust vergeleken werden. In de jaren daarna heb ik nooit meer iets van de Kuyper gelezen, denk ik.

Ik was dan ook tevreden enkele weken geleden in de boekhandel een nieuw boek van hem te zien liggen, dat ik dan ook onmiddellijk kocht: Drie zusters in Londen, uit de familiekroniek 1914-1918 (Uitgeverij Vantilt, Nijmegen, 2014). Enkele dagen geleden las ik het, en ik herkende onmiddellijk de verfijnde, een beetje nostalgische stijl (inderdaad zoals Proust, alleen met minder lange zinnen), en vooral de ironische humor die het hele boek door terugkomt (en die je bij Proust minder vindt). Het boek gaat over het verblijf van zijn moeder en haar twee zusters in een Londens hotel tijdens de eerste wereldoorlog. Deze laatste zal wel de aanleiding geweest zijn voor de heruitgave van het boek. Dat inderdaad al in 1996 verschenen was, en dat ik toen ook gelezen moet hebben.

Hoe kan dat, een boek dat je zeer zeker aanspreekt en waarvan je je bij de nieuwe lectuur op geen enkel ogenblik herinnert het ooit gelezen te hebben? Nee, met beginnende Alzheimer heeft dat niets te maken, vrees ik voor degenen die al in hun vuistje lachen. Naar alle waarschijnlijkheid zijn in mijn geheugen alle delen van dit herinneringswerk gewoon tot één enkel boek samengeklonterd en kon ik ze dus niet meer van elkaar scheiden. Maar het heeft er natuurlijk ook mee te maken dat het boek drijft op de stijl: de feiten zelf, de anekdotes onthou je niet, maar wel die stijl, die ik dan ook onmiddellijk herkende, waar ik onmiddellijk weer ‘in’ was. Toen ik het gelezen boek bij de overige wou plaatsen, merkte ik pas dat het er al stond, in de eerste druk.

Maar hoe dan ook, tijdverlies is dat zeker niet, want die boeken van de Kuyper behoren tot het soort waarin je inderdaad kunt blijven lezen als je wil, dan zul je je er trouwens ook wel meer van herinneren. Maar ik herlees niet veel, en wat ik herlees dateert van nog heel veel vroeger.

Naast de zusterherinneringen zelf is het boek ook interessant door het nawoord, waarin de auteur zijn werkwijze schetst. Hij blijkt zich op orale vertellingen van zijn moeder en tantes te baseren, maar daar toch ook een brok fictie bij te hebben gevoegd om het geheel coherenter te maken. Dat doet uiteraard geen afbreuk aan de waarde van het boek, aan de wijze waarop hier een vervlogen tijdperk, ver van alle directe oorlogsbekommernissen, opgeroepen wordt.

Het boek is verlucht met verschillende cul-de-lampes, die direct uit het rococo overgenomen lijken te zijn, en die de charme ervan nog verhogen.

dekuyper

Delen:

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


19 − negentien =