10.04.14 – Alle malen zal ik wenen

| Geen reacties

Literaire tijdschriften lees ik enkel nog sporadisch, en van de nieuwste ontwikkelingen en namen in de literatuur ben ik dus amper nog op de hoogte.

Maar er zijn natuurlijk ook de bloemlezingen die Josef Deleu twee keer per jaar uitgeeft onder de titel Het Liegend Konijn, en die toch een zeer goed beeld schetsen van de contemporaine poëzie. Er zijn er inmiddels al meer dan twintig van verschenen, als ik het wel heb.

DeleuHet laatste in de rij heet Alle malen zal ik wenen Nooit eerder gepubliceerde gedichten over oorlog (Uitgeverij Van Halewyck, Leuven, 2014), en vormt het eerste boek van het lopende jaar. Het is op één na ook het dikste van de reeks geworden, meer dan 400 bladzijden poëzie.

De indruk die het op mij maakte is veel sterker dan bij alle vorige delen. Toen waren er telkens enkele dichters of gedichten die me aanspraken, maar het merendeel zei me niets of weinig. Nu is het tegendeel het geval: ik heb de indruk dat de kwaliteit van de hier geboden poëzie veel hoger ligt dan voorheen. Heeft dat met het onderwerp te maken? De meeste medewerkers aan deze bloemlezing hebben nooit zelf een oorlog meegemaakt, kennen die enkel van lectuur of van televisie. Maar blijkbaar kunnen ze zich er wel volledig in inleven. Zou het kunnen dat oorlog in de lucht hangt, dat zij het gevaar aanvoelen? Dat zij de mogelijkheid dat het ook hier in Europa, bij ons, in België opnieuw kan gebeuren na meer dan een halve eeuw ‘vrede’ bespeuren? Als seismografen? In elk geval hebben zij het beste van zichzelf gegeven in hun gedichten.

Het kan ook met mezelf samenhangen, natuurlijk. Ook ik heb geen oorlog meegemaakt, maar als kind was de oorlog thuis wel alom tegenwoordig. Dat laat uiteraard sporen na.

Maar los daarvan is dit een van de mooiste bloemlezingen die ik de laatste tijd las. Tegenover vorige min of meer recente bloemlezingen bevat het daarenboven nieuwe gedichten, zoals gezegd van niet direct betrokkenen. De twee prachtig vormgegeven bloemlezingen van Tom Lanoye (Overkant en Niemandsland, Prometheus, Amsterdam, 2004 en 2002 – ook al tien jaar en meer geleden) bevatten vertalingen van enerzijds Engelse oorlogsdichters (Niemandsland), en anderzijds Duitse, Franse, Italiaanse e.a. oorlogsdichters (Overkant). Terwijl de grote door Geert Buelens samengestelde bloemlezing (Het lijf in slijk geplant Gedichten uit de Eerste Wereldoorlog, Ambo/Manteau, Antwerpen, 2008) heel Europa en zelfs bijna heel de wereld overspande, gedichten uit een ‘menigte van talen’ in de oorspronkelijke versie plus de Nederlandse vertaling bevatte, en daardoor uniek was in zijn soort.

De bloemlezing van Deleu is een mooie aanvulling op dat alles, en bevat gedichten waarin onvermoede en nieuwe aspecten van het verschijnsel ‘oorlog’ op een vaak indringende wijze worden verwoord. Aan iedereen aan te raden dus, samen met de vorig genoemde bloemlezingen – voor zover die nog te vinden zijn.

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


2 + 15 =