25.03.14 – Persvrijheid II

| Geen reacties

Gisteren heb ik mij duidelijk vergist toen ik ervan uitging dat in de VS alles geschreven en gepubliceerd kon worden. Het onderstaande gedicht bv. zorgde ervoor dat de auteur ervan de lik ingedraaid werd. Immers, zo oordeelden de ‘bevoegde’ instanties, het was een oproep om de president neer te leggen. Dat is natuurlijk één mogelijke interpretatie? Maar als je ervan uitgaat – terecht m.i. – dat ook andere interpretaties mogelijk zijn, kun je er dan van uitgaan dat de interpretatie van die instanties de enig juiste zou zijn? Met enige moeite zou je zelfs tot de tegenovergestelde conclusie kunnen komen, nl. dat het een verwittiging is voor wat zou kunnen gebeuren. De ik in een gedicht (of roman) valt immers niet noodzakelijkerwijze samen met de auteur, daar is de literatuurwetenschap het inmiddels wel over eens, dacht ik. Maar toch zou een minutieuze analyse van alle connotaties die door dit gedicht worden opgeroepen tot de conclusie leiden dat de beschrijvende ik hier blijk geeft van een kille triomf over wat hij zich voorstelt. Dus: ofwel de auteur heeft zich ontzettend goed kunnen inleven in het gedachtengoed van een racistische Amerikaanse nazi, of hij is er zelf een. Aan de lezer het uit te maken.

Maar zelfs in dat laatste geval, moet het gedicht dan verboden worden en de auteur ervan opgesloten?

“THE SNIPER”

“As the tyrant enters his cross hairs the breath he takes is deep
His focus is square on the target as he begins to release
A patriot for his people he knows this shot will cost his life
But for his race and their existence it is a small sacrifice
The bullet that he has chambered is one of the purest pride
And the inspiration on the casing reads DIE negro DIE
He breathes out as he pulls the trigger releasing all his hate
And a smile appears upon his face as he seals that monkey’s fate.

The bullet screams toward its mark bringing with it death
And where there was once a face there is nothing left
Two blood covered agents stare in horror and dismay
Looking down toward the ground where their president now lay
Now the screams of one old negro broad pierces thru the air
Setting off panic from every eyewitness that was there
And among all the confusion the hero calmly slips away
Laughing for he knows there will be another negro holiday

By Johnny Spencer

***

Een rechtsstaat kenmerkt zich zogezegd door het feit dat ook de machthebbers aan de wet en het recht onderworpen zijn. Maar in dat geval zijn natuurlijk alle staten rechtsstaten, want zelfs in Hitlers Duitsland was eenieder aan hetzelfde recht onderworpen, ook de Führer zelf: de wil van diezelfde Führer. Maar zelfs als je een ander criterium gebruikt dat vaak als kenmerk van een rechtsstaat aangehaald wordt, nl. dat onderdanen hun verhaal moeten kunnen halen tegen de staat, dan zijn de meeste staten zeker rechtsstaten. Tenminste in theorie. Want probeer maar eens te procederen tegen overheden, niet alleen is het zgn. recht dusdanig dat je nooit op voorhand kunt weten of je zult winnen, het kost je vooral een fortuin, en het overgrote deel van de mensen kunnen zich dat niet veroorloven. En dan de taal zelf al: men spreekt altijd over ‘een zaak winnen’ of ‘een zaak verliezen’. Dat duidt eigenlijk ten overvloede aan waarover het gaat: een soort lotto. Willekeur, die al dan niet een beetje getemperd wordt. Meestal zeer weinig.

Zoiets als een rechtsstaat bestaat mijns inziens niet.

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


twaalf − 10 =