De Wolken (in het hoofd van Guido Lauwaert)

| 1 reactie

De WolkenDe Bezige Bij zorgt goed voor (sommige van ) haar auteurs.

De Wolken, uit de geheime laden van Hugo Claus, samengesteld en uitgegeven door Mark Schaevers is een prachtig uitgegeven hommage aan Hugo Claus. Niet alleen uiterlijk is het een prachtband, groot formaat, gebonden in blauw linnen, gedrukt in verschillende kleuren, maar ook inhoudelijk is het een boeiend boek geworden. Zoals een vorige uitgave over een bij-auteur: Bert en het beeld, samengesteld door Karin Evers, over eveneens decennialang bij-auteur Bert Schierbeek.

Meesterwerken moet je er uiteraard niet in zoeken. Maar daarvoor krijg  je een afwisseling van gedichten, foto’s, dagboekbladen, essayistische teksten (al dan niet eerder gepubliceerd), tekeningen enz. Het geheel is chronologisch gerangschikt: de oudste tekst, een gedicht, dateert uit 1945, de jongste, eveneens een gedicht, uit 1999. En onderaan de linkerbladzijde wordt telkens een los, contextloos fragment afgedrukt, in het rood, die je als aforismen kunt lezen, soms van een eerder surrealistische soort trouwens.  Zodoende biedt het boek een inkijk in het hele literaire leven van Claus. Maar door het gebruik van dagboekfragmenten leer je ook veel van de persoonlijkheid, de mens Claus kennen, en van de band tussen mens en kunstenaar. Het onderscheid dat daartussen door literatuurwetenschappers vaak, en terecht gemaakt wordt, is immers in laatste instantie altijd artificieel.

Recensies lees ik niet meer, of toch amper, en ik laat me er al zeker niet door leiden. Maar ik heb vernomen dat dit boek over ’t algemeen goed ontvangen werd. Eén recensie heb ik toevallig wel gelezen, die van Guido Lauwaert in Knack. Volgens hem zijn het enkel maar ‘losse flodders’, en is het geheel niet meer dan een ophemeling van ‘de jarenlang gezochte en goddank gevonden geliefde’, deze laatste zijnde de weduwe van Hugo Claus, Veerle De Wit.

Uiteraard ben ik het niet eens met wat Lauwaert zegt, maar ik kan zijn reactie wel plaatsen.

In 1990 verscheen bij Nioba een novelle van Lauwaert, getiteld Avenue Claus, over een groep Nederlandse toeristen die in Gent een Clausparcours doen, langs de verschillende woonplaatsen van de meester.

Indertijd is die novelle aanleiding geweest voor Claus om te breken met Lauwaert en uitgever Peter De Greef. Toen al beweerde Lauwaert, dat De Wit daarachter zat, en niet zijn vriend Claus zelf. Ook nu heeft Lauwaert het over ‘Hugo’, voornaam, alsof ze nog steeds vrienden waren en enkel die Weduwe roet in dat vriendschapseten gooide.

Voor zover ik weet is het nooit meer goed gekomen tussen beide, en Lauwaerts recensie is een toonvoorbeeld van wraak achteraf: pissen op een lijk dat zich niet meer kan verdedigen (heb je ontzettend veel moed voor nodig natuurlijk!) en terzelfdertijd sneren naar de vermeende kwade Genius, Veerle De Wit.

Claus heb ik niet gekend, De Wit ken ik niet, en Lauwaert al evenmin. Die mij kwade bedoelingen toeschrijven, of vleierige bedoelingen, vergissen zich dus.

De Wolken is een boek dat ik eenieder die van Claus’ werk houdt, wil aanbevelen, ook al staan er, ik herhaal het geen meesterwerken in.

Lauwaert lijkt me een ranzig rancuneus ventje.

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


6 + 14 =