Het Nederlandse peil – Rob Riemen

| Geen reacties

Een mij voordien onbekende heer Rob Riemen heeft een boekje afgescheiden, getiteld De eeuwige terugkeer van het fascisme. Ook zonder de totaal niet terzake doende verwijzing naar Nietzsche is dat boekje van alle belang ontbloot, omdat het een product is van de totale oppervlakkigheid die nu eenmaal een der belangrijkste kenmerken geworden is van onze wereld.

Toch is het uitgangspunt van Riemen mijns inziens volstrekt juist: Geert Wilders is een typische vertegenwoordiger van het hedendaagse, het moderne fascisme. Zoals Fini en Berlusconi in Italië (beide in de regering), zoals wijlen Haider en zijn partij (regering in Wenen), zoals de huidige machthebbers in Hongarije, die nota bene ook voorzitter zijn van de Europese unie. Die vergelijkingen over heel Europa trekt Riemen veel te weinig door – Nederland is geen eiland.

Op een bepaald ogenblik stelt Riemen dat de ‘elites’ – en daarmee bedoelt hij de liberalen, de christenpartijen en andere burgerlijke partijen – Duitsland in 1933 hebben overgeleverd aan de nazi’s, m.a.w. dat zij hun rol van maatschappelijke elite niet zouden zijn nagekomen. Dat deden zij uiteraard wel, want de kern van de zaak is dat deze burgerlijke partijen en de NSDAP wezenlijk en in praktijk voor exact dezelfde belangen opkwamen, grotendeels uit dezelfde maatschappelijke lagen kwamen (Hitler zelf was als bohémien een uitzondering) en dezelfde klassenbelangen nastreefden: die van de grote industriële en financiële families en hun concerns. Dat niet te (willen) zien toont de oppervlakkigheid van Riemen aan. Net zoals het feit dat hij in deze context met géén woord rept over de rol van de KPD.

Overigens, ook de belangen die Wilders verdedigt zijn dezelfde als die het CDA en de VVD verdedigt. Het onderscheid is niet kwalitatief, maar kwantitatief: de manier waarop zij die belangen (willen) verdedigen. En dat was ook in het Italië van de jaren 20 en het Duitsland van de jaren 30 al zo.

Een tweede klaagzang betreft de ‘media’ die niet objectief zouden zijn in hun berichtgeving, enz. Nergens noemt de heer Riemen naam en toenaam: de ‘media’ zijn grotendeels in handen van Springers, Murdochs, Berlusconis en andere Bertelsmannen en Van Thillo’s. Al die mensen zijn met hart en ziel met elkaar en met andere financiële groepen verbonden. Samen vormen zij één reusachtige rattenkoning. Iemand die dat niet ziet, is ziende blind. Het spreekt overigens ook vanzelf dat in een dergelijk landschap van persvrijheid helemaal geen sprake kan zijn, integendeel.

In een historisch stukje met vragen en antwoorden heeft de heer Riemen het over de joden, Wilders en Co zijn immers niet tegen de joden. Wat een gotspe! Riemen bestaat het in dit verband enkel en alleen te verwijzen naar de partij van Mussolini waar, godlof!,  joden lid van waren, zelfs in de leiding zaten. Alsof een verwijzing naar de entiteit en de banden van Wilders daarmee hier niet veel eerder op z’n plaats ware geweest. En dat had ook een aanleiding kunnen zijn om een totaal nieuw begrip in de politicologie binnen te loodsen: fascistische democratie. Want dat is de enige juiste aanduiding voor het politieke systeem, dat in de entiteit en grotendeels ook in de USA bestaat, en waar West-Europa en meer nog sommige vroegere Sovjet-staten meer en meer naar tenderen. Formeel zijn die staten in zekere zin nog democratisch, maar wat de inhoud van hun politiek betreft zijn ze soms al door en door, maar voor wat sommige betreft nog sluipend, fascistisch.

Op dat onderscheid tussen vorm en inhoud had de heer Riemen veel sterker de nadruk moeten leggen. Want daar komt het op neer: het hedendaagse fascisme verdedigt de zgn. democratie, terwijl Hitler, Mussolini cum suis die expliciet verwierpen. Dat heeft uiteraard belangrijke gevolgen: de fascistische aard van een bepaalde politiek, van bepaalde partijen is niet meer zo duidelijk zichtbaar, en het is dus ook moeilijker die te bestrijden.

En daarmee komen we aan het toppunt: de heer Riemen heeft een oplossing om het fascisme te bestrijden, om ervoor te zorgen dat het deze keer niet aan de macht komt (alsof het dat al niet was): we moeten leren meer van het leven te houden, dan wordt alles goed!

Hallelujah, prijst den Heer!!! Je houdt het niet voor mogelijk! Zelfs ter Braak, waar Riemen wel eens in positieve zin naar verwijst, was intelligenter dan dat, en zou zich wellicht omdraaien in zijn graf.

Het Nederlandse peil?

Het Nederlandsche peil!

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


3 × 1 =