Wat is een jood ?

| Geen reacties

De door Paul-Eric Blanrue samengestelde anthologie Le monde contre soi (Editions Blanche, Paris, 2007) kreeg over het algemeen een goede pers, vooral in zionistische en bepaalde joodse kringen.

Volkomen ten onrechte volgens mij.

Waarom ik dat vind, blijkt al uit de ondertitel: “Anthologie des propos contre les Juifs, le judaïsme et le sionisme”. M.a.w.: hier wordt een ratatouille gemaakt van ingrediënten die amper iets of niets met elkaar te maken hebben. Maar wat de nazionistische lobby’s maar al te graag hebben: elke kritiek op de nazionistische entiteit wordt op deze manier immers gelijkgesteld met de goorste vormen van racisme (‘contre les juifs’) en met de diatribes van de katholieke en protestantse kerken tegen de religieuze groep waaruit ze zelf zijn voortgekomen (‘contre le judaïsme’). Een dergelijk amalgaam kan maar één doel dienen, gewild of ongewild: steun verlenen aan de politiek van genocide, etnische zuivering, apartheid enz. zoals die door de entiteit gevoerd wordt. En elke kritiek daarop rechtstreeks in verband brengen met de nazi’s. In deze is bladzijde 150 van het boek symptomatisch: figureren naast elkaar met elk een volle kolom: Goebbels en Goethe. Commentaar daarbij is overbodig.

Dat belet niet dat het boek interessant is omwille van de vele citaten, waarvan sommige inderdaad van een diepgaand racisme getuigen (de voorbeelden zijn algemeen gekend), maar andere gewoon feiten vermelden en meer niet.

Een mislukking dus, een miskleun.

°°°

Twee jaar later publiceerde Blanrue een eigen boek: Sarkozy, Israël et les Juifs (Editions Oserdire, 2009), dat een zeer slechte pers kreeg, vooral bij dezelfde kringen uiteraard die het vorige goed onthaalden. Het boek werd in Frankrijk tot voor kort zelfs niet verdeeld, ook Fransen moesten het in België bestellen.

Weer volkomen ten onrechte volgens mij.

Het boek is immers niets anders dan een Franse versie van het bekende Amerikaanse werk van John J. Mearsheimer en Stephen M. Walt, The Israel Lobby and US Foreign Policy (Farar, Strauss & Giroux, New York, 2007). En uiteraard krijgt Blanrue evenveel stront over zich heen als beide Amerikaanse hoogleraren politicologie. Zonder dat ooit op één argument van hen werd ingegaan.

Nochtans is wat Blanrue schrijft volkomen juist: hij legt tot in de details uit dat Sarkozy de eerste Franse president is die volkomen gebroken heeft met de Gaullistische tradities, en die zijn land eigenlijk verkocht heeft aan de Angelsaksen en de zionisten. De buitenlandse politiek van Frankrijk wordt onder Sarkozy niet meer bepaald aan de Quai d’Orsay, zo is zijn stelling, maar in Tel Aviv en Washington. En dat dit in de toekomst wel eens zeer nefaste gevolgen zou kunnen hebben voor Frankrijk. Als je de internationale politiek een beetje volgt, wist je dat uiteraard al lang. Het editoriaal in het recentste nummer van Le Monde diplomatique, van de hand van Alain Gresh, getiteld “Tel-Aviv piétine ses alliés”, bewijst dat nog eens ten overvloede. De auteur somt o.a. een aantal voorbeelden op van hoe Franse diplomaten (!!) in de entiteit geschoffeerd worden door de plaatselijke soldateska, en hoe dat gebeuren kan zonder dat er vanuit Frankrijk (waar één van de meeste perverse en perfide politiekelingen van het ogenblik, Kouchner, de plak zwaait op de Quai d’Orsay) ook maar een begin van reactie komt. Precies simpele Indiërs die op hun knieën vallen voor hun heilige koeien.

Een aanrader dus, dit boek.

°°°

Bij dat alles heb ik mij vaak en al sinds lang de vraag gesteld: wat is dat nou eigenlijk, een jood? Walt en Mearsheimer spreken over de ‘Israel-lobby’, hetgeen veel objectiever is dan de vermelding van ‘juifs’ in het boek van Blanrue. Maar ook zij hebben het over joden in de tekst zelf van hun boek.

Meestal wordt er gesproken over een ‘joods volk’ wanneer deze problematiek van het Midden-Oosten, van het zgn. ‘antisemitisme’ enz. aan de orde is.  Maar niemand definieert dat. En dat kan ook moeilijk, want ook hier onderhoudt men welbewust een grote verwarring.

Het woord ‘volk’ is immers één van de leegste en meest misbruikte woorden die er zijn. Mijns inziens heeft het gewoon het vroegere, vóór de oorlog gebruikt woord ‘ras’ vervangen. Het is immers even vaag, even onwetenschappelijk, en dus even vatbaar voor misbruik.

Volgens mij bestaat er helemaal geen ‘joods volk’. Joden vormen een geloofsgemeenschap, zoals moslims, christenen, Boeddhisten enz. Een jood is m.a.w. iemand die gelooft in de Thora en afgeleiden (Mishna, Talmoed…) en die daarnaar probeert te leven. Vanaf het ogenblik dat hij of zij ophoudt daarin te geloven, houden zijn ipso facto op jood te zijn. Edith Stein is een mooi voorbeeld: in een joods gezin geboren en opgevoed, verliest zij haar geloof als ze bij Husserl assistente wordt: ze is atheïste. En een atheïtische jood is een even grote contradictio in terminis als een atheïstische katholiek.  Naderhand werd Stein katholiek, en zelfs non. Nou zullen er helemaal in het begin wel katholieke of christelijke joden geweest zijn (zie de brieven van Paulus), maar na de verzelfstandiging van de katholieke kerk was ook het begrip ‘katholieke jood’ een contradictio in terminis.

Edith Stein was dus vanaf haar geloofsafval geen jodin meer.

Waarom werd zij dan toch door de nazi’s opgepakt en vermoord? Omdat de nazi’s het begrip ‘jood’ totaal racistisch opvatten, waarbij opgemerkt dient te worden dat de definities in de rassenwetten van Nürnberg zeer sterk aansluiten bij wat joodse gelovigen zelf zeggen. Deze racistische definitie van het begrip ‘jood’ (die overigens niet van de nazi’s afkomstig is, maar vanaf het opkomen van nationalismen in de negentiende eeuw gebruikt werd, ook door Herzl, ofschoon die in zijn Judenstaat soms nog aarzelt) werd eigenlijk na de oorlog gewoon verder gezet, maar dan gevat onder het begrip ‘joods volk’, ‘joodse ethnie’ enz.

Objectief gezien bestaat er dus geen ‘joods volk’. Dat sommigen zich ‘joden’ noemen hoewel ze het niet zijn, is iets totaal anders. Het is een zuiver subjectieve reactie, meestal op de bekende vervolgingen, begrijpelijk maar onjuist (ook dat kan aan de hand van Herzls voorbeeld aangetoond worden). Als ik kwaadaardig was, zou ik dat vergelijken met de zottenhuizen, die ook vol zitten met Jezussen, Mozessen, Napoleons en andere figuren die de Mensheid willen redden.

De definitie die ik hier geef is m.i. de enige manier om veel verwarring, maar ook om bepaalde vormen van racisme te vermijden. Het is ook de meest rationele definitie, want de enige die elke vorm van mystisch gezwam op voorhand uitsluit.  Best zou zijn dat het woord ‘volk’ dezelfde behandeling zou krijgen als het woord ‘ras’, m.a.w. dat het grotendeels zou verdwijnen. En als het dan toch gebruikt wordt, moet men vooraf eerst zeggen, klaar en duidelijk wat men daaronder verstaat. Maar illusies maak ik me niet. De verwarring hieromtrent wordt uiteraard met opzet in stand gehouden. Want ook dat draagt een steentje bij om een van de meest criminele gangsterstaatjes uit de geschiedenis nog een tijdje in leven te houden.

Print Friendly, PDF & Email
Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


1 + 1 =