Duitse Pers

| Geen reacties

Onlangs weer eens een weekje in Duitsland geweest, en uiteraard nieuwe Duitse dichters gevonden en gekocht (alhoewel, ‘nieuwe’, sommige zijn al erg oud, maar ik kende ze niet). Maar daarover wil ik het nu niet hebben.

Ik koop in Duitsland elke dag twee kleine landelijke kranten, en soms ook een grote, burgerlijke landelijke krant. Zelden plaatselijke kranten (men moet weten dat in Duitsland quasi elke kleine en middelgrote stad, en uiteraard de grootsteden, plaatselijke kranten hebben, iets wat hier onbekend is). Maar als ik in een station een beetje tijd heb, loop ik graag eens alle rekken af om te zien welke onbekende zaken er liggen.

Dat is ook nu gebeurd, in Würzburg waar ik een uurtje op de trein moest wachten. De oogst was mooi.

Daar is vooreerst de Preussische allgemeine Zeitung, een weekblad dat al zestig jaar bestaat, en op klassiek krantenformaat wordt uitgegeven. Op de titelpagina van het nummer dat ik kocht staan twee foto’s naast elkaar: van Bismarck en van Kohl, die beide op hun manier voor de eenheid van Duitsland zouden staan. Het onderschrift onder de foto van Kohl is wel veelzeggend: “Unter seiner Kanzlerschaft gelang die Wiedervereinigung Westdeutschlands mit Mitteldeutschlands.” (ik cursiveer, de taalfout is van hen). Je kunt eigenlijk maar blij zijn dat één volledig blad enkel een opsomming bevatten van alle Pruisen of ex-Pruisen die inmiddels (sinds het vorige nummer hopelijk) op zeer hoge leeftijd het bijltje erbij neer hadden gelegd. Een bladzijde was gewijd aan grote Pruisische schrijvers, maar daar ontbrak éen van de grootste: Keyserling.

Dan heb je de Prager Zeitung. Kleine artikeltjes, maar vooral advertenties. Dit blad bewijst enkel dat er in Praag weer een Duitstalig leven is.

Vervolgens heb je Volksbote. Sudetendeutsche Zeitung. Uiteraard heel veel over het vreselijke onrecht dat de Duitsers aldaar in 1945 is aangedaan, maar de vraag hoe dat nou toch kwam, wordt nooit gesteld door deze mensen.

Tenslotte heb je de ergste: Der Schlesier. Breslauer Nachrichten. Het kan zijn dat deze niet lang meer bestaat, want er wordt een beetje wanhopig om bijdragen gevraagd om het blad verder te kunnen blijven uitgeven. Op de eerste pagina een Christus en een hele pagina over Pasen, van de hoofdredacteur. Je denkt even dat je in het Vlaanderen van de jaren dertig of veertig bent. Ook hier verder veel revanchisme, maar vooral veel bijdragen over volksgebruiken (folklore), maar ook gedichten, vaak in het Schlesische dialekt. Ook over ‘Passiebergen’, heuvels waar bekende of minder bekende passiebeelden te bezoeken zijn. En advertenties tenslotte voor boeken die de wenkbrauwen doen fronsen. Maar op de website van dit weekblad (tegenwoordig ondergebracht op http://www.lesenundschenken.de/) vind je nog veel meer en veel erger aangekondigd op het gebied van lectuur en muziek. Toch is dit geen naziblad. Het is een mengelmoes van extreem conservatief christendom en mentaal anti-modernisme. Een mix die inderdaad ervoor gezorgd heeft, dat deze mensen zich zonder problemen in het derde rijk thuis konden voelen. Ook bij ons bestond deze geestesgesteldheid, voor en tijdens de oorlog, en voor een deel ook nog daarna.

Maar dit zijn uiteraard allemaal randfenomenen, die waarschijnlijk, hopelijk vanzelf zullen uitsterven.

Print Friendly, PDF & Email
Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


5 − twee =