De semiet

| 1 reactie

Vroeger keek ik in de Duitse stationskiosken ook regelmatig uit naar joodse tijdschriften en weekbladen, niet zozeer voor mezelf (maar ik las ze natuurlijk wel), maar om Wilfried een plezier te doen (die even bang was van die boze moslims als onze Benno, en even verbonden met dat ‘joods-christelijke’). Maar Wilfried is er niet meer, en dus kijk ik daar nu minder naar.

Hetgeen niet belet dat ik er toch weer een gekocht en gelezen heb, omwille van de titel en omwille van het omslag.

Der Semit, unabhängige jüdische Zeitschrift, zo heet het, en het nummer dat ik kocht (nummer 2, maart-april van de 2de jaargang) was gewijd aan ‘Die Israel Lobby’, en op het omslag prijkt een tekening van Latuff, niet iemand die je verwacht op een ‘joods’ tijdschrift, want hij is door zijn ongemeen scherpe, maar schitterende tekeningen bekend als een vijand van de entiteit.

De titel is overigens goed gevonden, want iedereen die tegen het tijdschrift is, wordt ipso facto een antisemiet.

Zoals in het Nederlands, komt ook in het Duits het woord semiet slechts in twee uitdrukkingen voor: het zonet genoemde woord, plus in de uitdrukking ‘semitische talen’. Dat zijn zgn. worteltalen, de bekendste voorbeelden ervan zijn het Hebreeuws en het Arabisch. Semieten zijn dus mensen die een semitische taal spreken, en niet alleen joden. Het woord ‘antisemiet’ is dus eigenlijk totaal onjuist zoals het gebruikt wordt.

Soms krijg je de indruk, en vooral de mainstreampers doet zijn uiterste best om dat beeld erin te prenten, dat alle joden of die zich zo noemen als één man achter de entiteit staan, of ze zich nou zionist noemen of niet. Dat is dus duidelijk niet zo, er zijn religieuze joodse groepen die zich tegen de entiteit keren (omdat Israel er pas kan komen samen met de Messias), maar dus ook vooruitstrevende en linkse joden, zoals degenen die dit blad uitgeven en volschrijven. Want het is inderdaad een blad dat totaal tegen de politiek van de entiteit en dus ook van het Westen dat die entiteit steunt, gericht is. Het is, ook al wordt dat niet met zoveel woorden gezegd, dus een anti-imperialistisch en anti-kolonialistisch blad. Kom er hier maar eens om. Aan te raden lectuur dus voor Joachim Freilich en andere adepten van Joods actueel . En uiteraard voor de Barnards onder ons. Maar die zitten waarschijnlijk zo opgesloten in het eigen Grote Gelijk, dat ze toch geen kennis willen nemen van welke andere mening ook.

Interessant voor Nederlandstaligen in dit nummer zijn niet minder dan vijf bladzijden die gewijd zijn aan de Duitse vertaling van de recentste roman van Leon de Winter (de naam wordt wel anders geschreven, maar voor de rest zijn het vier handen op één fascistische buik), nl. Das Recht auf Rückkehr. Vroeger las ik de Winter erg graag, ik heb er geen enkel probleem mee dat toe te geven; maar op het ogenblik dat de man zich ontwikkelde tot een van de rabiaatste nazionisten, ben ik daarmee gestopt. Het is de hoofdredacteur, Abraham Melzer zelf die het boek recenseert. Laat mij slechts één zinnetje uit die recensie citeren: “So viel Hass, Unsinn und Rassismus auf fünfhundert Seiten habe ich noch nie gelesen.”

Het blad heeft ook een website: www.dersemit.de En een uitgeverij is eraan verbonden, waarin o.a. het Goldstonerapport in Duitse vertaling uitgegeven werd.

Het stemt me vreugdevol en een beetje hoopvol (maar voor hoelang) zo’n blad ontdekt te hebben.

Delen:
Share

Eén reactie

  1. Het tijdschrift en de daarbij horende website bestaan sinds april 2012 niet meer.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


een + 3 =