Islam op zolder

| Geen reacties

Gisteren een veertigtal boeken over de islam naar de bibliotheek gebracht. De zolder moest geruimd worden, vandaar. Het viel me op dat de meesten dateerden uit het begin van de jaren negentig. Er waren uiteraard de gemeenteraadsverkiezingen van 9 oktober 1988 (zwarte zondag). Er was de kennismaking met Egyptische schrijver Naguib Mahfouz, die in datzelfde jaar de Nobelprijs literatuur ontving… Ik herinner me bovendien nog dat mijn vrouw en ik in oktober 1989 een lang artikel gepubliceerd hebben over The satanic verses. Het was een literair artikel, want over de islam wisten we maar heel weinig toen.

Allemaal redenen dat vanaf die periode zoveel boeken over de islam gekocht en ook gelezen werden, zoals uit de potloodaantekeningen bleek.

En wat hoorde ik deze avonds op het nieuws? Dat in Antwerpen een universitaire opleiding voor islamleraars startte, en dat die uniek was in België. Kunnen die boeken misschien inderdaad nog verder dienen, want het merendeel ervan was in geen Antwerpse bibliotheek aanwezig.

Opvallend is ook hoe weinig er van die toch intense lectuur is blijven hangen. De grote lijnen van die godsdienst ken ik nu wel, maar zou dat zonder die vele boeken ook niet gebeurd zijn? De islam is immers alom tegenwoordig vandaag, en overal hoor en lees je er wel wat over. Wat me wel bijblijft, wat wellicht de sterkste indruk heeft nagelaten, is de impressie van echte totale onverzoenlijkheid tussen de islam en de basisbeginselen van de westerse landen. Want in het geval van Rushdie heb ik, dat herinner ik me nog, na het schrijven van ons artikel weliswaar, ook de andere klok willen horen, en dus ook boeken en persbijdragen over Rushdie vanuit moslimhoek gelezen. Dat is een van de weinige boeken trouwens die ik niet heb weggedaan.

Zoals het boek van Hans Küng, en zoals het boek van Filip Dewinter. Dit laatste heb ik op aanstoken van Benno Bernard toch gelezen. Ik was van plan er een lang stuk over te schrijven, maar dat heeft geen enkele zin, want dat boek is op de eerste en belangrijkste plaats een politiek pamflet en geen cultuurhistorisch essay. Daarvoor weegt het te licht, bevat het te veel historische fouten en weglatingen.

Misschien zal ik op een andere manier op dat alles ingaan binnenkort. Benno Barnard is immers groot, en Filip Dewinter is zijn profeet.

Delen:

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


20 + zeventien =