In Memoriam

| Geen reacties

een gedoemde zoon van adam en eva
zoals jij steeds langzamer op zoek
naar dat nooit vergeten onherstelbare
onvindbare ontroostbaar barre paradijs
in alleen maar het eigen hopeloze hoofd

zekerheid vind je enkel bij hem
die savonds komt aangeslopen
als snode maar welbekende
gemeenplaatserig ongenode gast
gans openlijk en totaal ongeremd
zet zijn bezoek je klem

een stroom van blijvend beklijvende
op de tijd voortdrijvende woorden
neemt het roer nu over van die vriend
van je magerder dan jijzelf een engel
met zijn knokige tover en die geen
veiligheid meer biedt

de vijf boeken zwijgen en de gensters
van de goddelijke vonken doven
hier geen oorlog meer en geen vrede
maar God draagt de hele wereld
in die laatste warme hand van jou

Delen:

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


15 − zes =