Sint Vincentius

| Geen reacties

pijn zijn
zonder einde

beklijven op golven
van een gelijkmatig
zeurende of snerpende
of dof kloppende zee

met kaken vol weerhaken
haken naar de stilte en de kilte
van die winter toen
elke woede nog groeien moest

as en stof
en schaduw
van wat nooit
een werkelijkheid was

een lijf dat er gelegen heeft
laf wellicht als een kreeft
van liefde

geen plek hier geen snoeimes
dan om ik zelve weg te snijden
zonder verbijten
en in z’n geheel

zodat die weerloze weelde der wereld
verdwijnen kan uiteindelijk
in de zee zonder zangen

Delen:

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


4 × een =