Saddam Hoessein

| Geen reacties

Afgelopen week vond ik tussen de persberichten op uruknet een engelstalig gedicht over de dood van Saddam Hussein, blijkbaar geschreven door een Engelse vrouw of meisje (op de naam afgaand). Ofschoon geen meesterwerk, is het toch evenmin een slecht gedicht: het vermijdt de twee belangrijkste valstrikken in dit genre: overdreven sentimentaliteit enerzijds, en de neiging om de persoon die het onderwerp is tot onmenselijke proporties uit te vergroten anderzijds. Daarenboven is het tamelijk eenvoudig gehouden van taal en stijl. De laatste strofe doet een beetje naïef aan, maar wat mij betreft op een sympathieke manier: het is deze passage, deze hele strofe die mij eigenlijk doet denken dat de schrijfster nog heel jong moet zijn. En wat het christelijke ‘ecce homo’ betreft, Christenen kunnen daar m.i. onmogelijk door geschokt zijn, want ook Christus werd vermoord door een bezettingsmacht en haar plaatselijke collaborateurs.

Het belangrijkste voor mij is dat het gedicht bij mij oprecht en authentiek overkomt. Daarom laat ik hier een Nederlandse vertaling volgen:

“Een vaarwel aan Saddam Hussein

Opgedragen aan President Saddam Hussein, aan zijn dochters Raghad, Rana en Hala en aan iedereen die van hem houdt.

Ik zie gieren die al rondcirkelen
boven een eenzaam lapje aarde.
Ik zie intrigerende gieren,
briefende gieren,
gieren in achterkamertjes,
gieren in maatpak.
Ogen glinsterend van kwaadaardigheid
noemen je slecht;
opgewekt knopend aan je strop
noemen ze je wreed.
Geverfde graven !
De stank van de dood
gaat hen vooraf.

Ik zie volwassen mannen huilen
en vrouwen hun haar uitrukken;
ik zie een optocht van kinderen,
met gebogen hoofden,
met wangen vol traanvlekken.
Zij rouwen om de bruine leeuw,
die hun trots en vreugde was,
de bruine leeuw
die vurig was
als hij hun eer verdedigde,
maar zijn hoofd teder neervlijde
in hun schoot.

Ik zie je geliefd gezicht,
je pakkende glimlach,
je doordringende uitstraling,
onverzwakt,
zelfs wanneer gieren de hemel verduisteren.
Ik zie de ziel in je ogen,
je expressieve handen,
je waardig voorkomen –
ongebogen in gevangenschap
trouw aan onze natie
en aan jezelf
tot de laatste snik.

Ecce homo !
Ik zie een gedoemde man,
een levende martelaar,
vlees van mijn vlees
en bot van mijn bot.
Je deugddoende aanwezigheid
weerklinkend diep in mijn hart,
zie ik een bewaarengel
die je ziel onder zijn hoede neemt
onder zijn vleugel.
Moge hij je veilig thuis brengen
en de wonden geslagen door zonden
zachtjes helen en wegvagen,
mijn lieve beminde,
mijn zielebroeder,
Saddam.

Alison Gundle
(Leicester, UK)
december 2006?

Het gedicht is aan mij niet opgedragen, maar als ik het toch vertaald heb, dan vooral omdat ik het honderd procent eens ben met de eindconclusie van Dyab Abou Jahjah in zijn necrologie voor Saddam Hussein. Daarin zegt hij nl.: “Saddam Hussein mag dan al geleefd hebben als een onderdrukker en een dictator, maar hij stierf als een weerstander en een vrijheidsstrijder, en zo zal hij herinnerd worden. God zegene zijn ziel.”

Zelf zou ik enkel wat meer de nadruk leggen op het symbool van het verzet dat Saddam worden zal, en niet zo zeer op de persoon zelf. En eraan toevoegen: zijn misdaden zijn maar een fractie van alle misdaden die door de zionisten en de Amerikanen de afgelopen halve eeuw werden gepleegd. Nu nog worden in Vietnam regelmatig kinderen geboren die mentaal of lichamelijk gehandicapt en zelfs totaal vervormd zijn door de chemische wapens (agent orange) die de Amerikanen toentertijd boven Vietnam hebben afgeworpen in hoeveelheden die Saddam zelfs nooit bezeten heeft.

Delen:

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


vijftien − drie =