Slaap!

| Geen reacties

Inderdaad, voor een debuut is Slaap! van Annelies Verbeke een uitstekend boek.

Ik was, zoals steeds, begonnen met een negatief vooroordeel, maar moest al vlug mea culpa slaan. Het boek is vlot geschreven, zonder te veel versierselen, in een snelle, krachtige stijl, die veel meer weet te suggereren dan daadwerkelijk en direct te beschrijven. Het structuurprocédé – twee hoofdpersonen die afwisselend een hoofdstuk vertellen in de ik-vorm – is uiteraard niet nieuw, maar Verbeke weet het op een boeiende en eigenzinnige wijze toe te passen, door de twee protagonisten van de slapeloosheid bij elkaar te brengen, weer uiteen te drijven, weer bij elkaar te brengen..als twee stuiterende pingpongballen, die elkaar toevallig even raken.

Eerder dan een roman zou ik dit boek een novelle noemen; er is immers geen gedetailleerd uitgewerkte plot, er zijn slechts enkele personages – eigenlijk maar twee, de rest speelt enkel een rol als achtergrond – en er is slechts een summiere verhaallijn.  In het novellekarakter ligt trouwens de kracht van het boek: de schrijfster heeft zich weten te beperken tot de kern van wat ze zeggen en uitdrukken wou, zonder de vele herhalingen en uitweidingen die bv. Art 285b van Christiaan Weijts voor mij zo vervelend en langdradig maken.  Nee, dan is dit debuut stukken sterker en beter.

Wat dat onderscheid tussen roman en novelle betreft moet ik even denken aan Hermine de Graaf die ik enkele decennia geleden zeer graag las: zij schreef verhalen en af en toe een novelle in een mooie suggestieve stijl, literairder dan Verbeke, maar dat paste bij haar verhalen ook beter, omdat het innerlijke leven van haar vaak gesloten personages zo beter tot zijn recht kwam.  Bij de twee hoofdpersonen van Verbeke is eerder van frustratie en agressie sprake, en dat vraagt om een directere, meer verhalende stijl. Na ettelijke verhalenbundels begon de Graaf romans te schrijven, en die waren zeer ontgoochelend: als de spreekwoordelijke elastiek werd de inhoud van een kort verhaal uitgerekt tot er 200 bladzijden of meer gevuld waren, en er totaal geen rek meer inzat.  Het resultaat: lucht, zeepbellen.

De tweede ‘roman’ van Annelies Verbeke heb ik (nog) niet gelezen, maar ik hoop alleszins dat zij niet in de val van poenerige uitgevers zal trappen.  En als zij een echte roman wil schrijven, dat ze er dan de tijd voor neemt, en niet voor de vuist weg schrijft, maar eerst een plan de campagne uitdoktert.  Zij heeft talent genoeg om dan vroeg of laat een meesterwerk af te leveren.

Print Friendly, PDF & Email
Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


zestien − een =