Mozart voor debielen

| Geen reacties

De libretto’s van de opera’s van Mozart zijn geen hoogstaande literaire meesterwerken, maar dat hoeft ook niet, want het is vooral de muziek die die opera’s groot maakt.

Eén van die opera’s, die Entführung aus dem Serail, is nu door Ramsey Nasr bewerkt tot een Nederlandse versie (Een totale entführung, Demian, Antwerpen, 2006).

Nasr ken ik als een goed dichter en dito essayist; dit laatste wordt trouwens bewezen door het mooie essay van hem dat de boekuitgave van deze Mozart’bewerking’ afsluit.

Over deze bewerking zelf wil ik kort zijn: het zal allemaal wel zijn bedoeling en zijn zin hebben, maar het stompzinnige platvloerse, niet eens dialectische Nederlands dat hier gebruikt wordt, overtreft nog alle idioterie die voorheen door Lanoye in sommige van zijn toneelstukken gedebiteerd werd. Een modieus ontaaltje van doorkifte en doorzopen imbeciele overjaarse pubers, meer is het niet. Daarbij grapjes die tot de meligste in hun soort behoren: “Ge moet moar slim zijn: ‘moar slim’, moslim! . Dat zal wel zijn, haha!” Gelukkig dat er aangeduid wordt wanneer de tekst humoristisch bedoeld is.  Maar zelfs dan heb ik op geen enkel ogenblik ook maar het begin van een glimlach op mijn gezicht gekregen.

Nederlands als dit: “Een ontvoeringe! Ze gaan ontsnappen! Oioioi! Als onzen Bassa hiervan hoort! Maar ik ga ze gevangen pakken, hé!” Enzoverder, enzovoort.  Dit voorbeeld is niet eens het ergste.  En als dat nou nog een functie zou hebben, maar ik zie echt niet in welke.

Ik heb werkelijk niet de gewoonte klassieke teksten of opera’s te aanbidden, maar een dergelijk gewauwel drijft de spot met de toeschouwers, de oorspronkelijke tekst (hoe slecht ook), de acteurs, kortom met alles. Dit is literaire humbug, die zo snel mogelijk vergeten dient te worden, een profanatie gewoonweg.

Enkel de laatste bladzijden, wanneer Jan Decleir zich rechtstreeks tot de toeschouwers wendt (en dat quasi àls Jan Decleir, immers de figuur die hij speelt heeft niet gedebuteerd bij de Internationale Nieuwe Scène in Mistero Buffo, en zo zijn er nog enkele details) zijn een beetje beter, niet omdat ze de expliciete moraal van het stuk bevatten, en het al even expliciet doen aansluiten bij de actualiteit (beide vormen van expliciteit zijn niet echt aan te bevelen), maar omdat de belachelijke teneur van de rest met zijn onvoorstelbaar geouwehoer en gezwets toch even achterwege blijft.

Print Friendly, PDF & Email
Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


1 × twee =