Dochters

| Geen reacties

zelfs Joost zal het nooit kunnen weten
hoe oud en jong ze nou eigenlijk waren
of waar ze uiteindelijk vandaan kwamen
met hun mateloze mogelijkheden

de ogen sluiten is meestal voldoende
om hen snel in het leven te roepen
nooit reageren zij met vreugde of woede
wanneer ze weer weg moeten gaan

alleen hun namen staan al sinds jaren vast
maar wat ze doen of laten op deze aarde
hangt van het toeval af hem helpen sterven
of stoeien in het gras van de lente als kind

want hoe groot ze ook klein kunnen zijn
in een hoofd dat als de hele wereld is
gudrun en ulrike samen met hun vader
zullen ze verdwijnen later in de mist

vertrekken doen ze niet hun andere eendere kamers
blijven in zijn tijd een dankbaar toevluchtsoord
zo zijn zij hem nabij hun geur hun diepe adem
hun lachende lijven leven tot zijn einde door

een smeltend klompje ijs in mij

Delen:

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


19 − 1 =