Les damnés de la terre

| Geen reacties

Het gebeurt nog maar zelden dat ik zuiver politieke boeken lees, laat staan herlees. Maar onlangs vond ik op zolder Frantz Fanons bekende Les damnés de la terre terug, begon erin te bladeren, het boeide me, ik nam het mee naar beneden en heb het inmiddels helemaal herlezen. In zijn genre kun je het inderdaad alleen maar een meesterwerk noemen.

Maar wat me vooral opvalt is de actualiteitswaarde ervan: je moet Europa natuurlijk wel vervangen door de Verenigde Staten, maar voor de rest is er weinig veranderd. Als hij het over de nationale burgerijen in de Derde-Wereld-landen heeft bv. zie je al die Quislings van de Amerikanen, of het nou in de vroegere Sovjet-Republieken of in het Midden-Oosten is, zo voor je, en je weet dat het een tijdje duren zal, maar dat ze uiteindelijk toch weer verdwijnen zullen in de vuilbak van de geschiedenis, waar ze thuishoren, net zoals hun meesters.

En zijn oproep aan de verzetsbewegingen in de Derde Wereld om zich vooral niet aan Europa (het Westen) te spiegelen, vooral niet te proberen Europa te imiteren, maar, hoe moeilijk ook, zowel in het verzet als in de opbouw nadien een eigen weg met eigen uitgangspunten en waarden te kiezen, is erg actueel, wanneer je bedenkt dat de Amerikanen hun kruistocht tegen de Derde Wereld nou net uit naam van zgn. ‘democratie’ en andere Westerse ‘waarden’ doorvoeren. Mensenrechten als het economische recht van de sterkste, daar komt die hele ‘democratie’ uiteindelijk op neer.

En dan is het inderdaad maar best dat men zich ginds totaal afsluit van hier, en het hele Westen volledig verwerpt. Later, wanneer het volledig ten onder zal zijn gegaan, kan men nog altijd zien of er uit de vuilnishoop van puin die overblijft nog iets deugdelijks en bruikbaars te redden valt.

Maar dat is inderdaad voor later, veel later.

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


18 − 14 =