Endymions afscheid

| Geen reacties

zij, met de happige handen
zij, met haar hond
haar blinde begeleider

zie hoe zij rijst
langzaam en zangerig
en spreekwoordelijk als de zwaan

zoals het water
zoals de regen
die rusteloos ruist in zijn hoofd

zo zacht heerst de fakkel van de nacht

geen zwarte gal
geen zwijgen
geen stilte die strenger is
dan dit leven

zo neemt hij afscheid
van het slinkende licht

maar glanzend van geduld
stijgt zij uit haar wagen
en kust hem elk etmaal wakker

hoor, hoe in haar eeuwig licht de doden dromen
hoe zij waakt,
de stralende

Delen:
Share

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


acht + 16 =